Pages

ഡിജിറ്റല്‍ ഇന്ത്യാ - അറിയുന്നതും അറിയേണ്ടതും

നിങ്ങൾ തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ് സുഹൃത്തുക്കളേ..

ഡിജിറ്റൽ ഇന്ത്യാ എന്ന് പറയുന്നത് ഒരിക്കലും ഫേസ്ബുക്കിന്റെ മാത്രം അജണ്ടയല്ല/ആവശ്യമല്ല. പ്രൊഫൈൽ പിക്ചർ മാറ്റുന്ന ആ പേജിന്റെ സോഴ്സ് കോഡിൽ ഇന്റർനെറ്റ്‌.ഓർഗ് എന്നുണ്ട്, ആയതിനാൽ ഈ ഡിജിറ്റൽ ഇന്ത്യാ ഏർപ്പാട് ഇപ്പോൾ 'ഫ്രീ ബേസിക്സ്' എന്ന് പേരുമാറ്റിയ ഇന്റർനെറ്റ്‌.ഓർഗ് തന്നെയാണ് എന്നൊക്കെ ഓരോരുത്തർ എഴുന്നള്ളിക്കുന്ന മണ്ടത്തരങ്ങൾ നിലം തൊടാതെ വിഴുങ്ങി തംസപ്പും (y) നല്കി മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് തെറ്റായ വിവരങ്ങൾ പങ്ക് വെക്കുന്നത് തെറ്റാണ്. അത് നിങ്ങളെ കൊണ്ട് ചെയ്യിക്കുന്നത് അന്ധമായ മോഡി വിരോധം കൂടിയാണ്.

പ്രൊഫൈൽ ചിത്രം മാറ്റാതെ തന്നെ  ഡിജിറ്റൽ ഇന്ത്യയെ ഞാൻ പിന്തുണയ്ക്കുന്നു. ചിത്രം മാറ്റി കൊണ്ട്  പിന്തുണ അറിയിച്ചവരെ കളിയാക്കുന്നുമില്ല. പ്രൊഫൈൽ ചിത്രത്തിന് കളർ അടിക്കുന്ന പരിപാടി ഡിജിറ്റല്‍ ഇന്ത്യയ്ക്ക് സുക്കുമാമന്റെ പിന്തുണ അറിയിച്ചതാണ്, അത്തരം ഒരു പിന്തുണയിലൂടെ സര്‍ക്കാര്‍ ലെവലിലുള്ള കുറച്ച് സൌകര്യങ്ങള്‍ ലക്ഷ്യമിട്ടിരിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കണം. അതൊരു വശം മാത്രം.

എന്താണ് ഡിജിറ്റല്‍ ഇന്ത്യ ?

സര്‍ക്കാരും ജനങ്ങളും തമ്മിലുള്ള സാങ്കേതിക അകലത്തെ കുറയ്ക്കുന്നതിനും സര്‍ക്കാര്‍ തലത്തിലുള്ള സേവനങ്ങളെ സുഗമവും സുതാര്യവുമായ മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളിലൂടെ സാധാരണ ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തിനും, ഗ്രാമ പ്രദേശങ്ങളിലും സാങ്കേതിക വളര്‍ച്ചയും സാങ്കേതിക സാക്ഷരതയും കൈവരിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തിനും സര്‍ക്കാര്‍ തലത്തില്‍ തുടങ്ങി വെച്ച പദ്ധതിയാണ് 'ഡിജിറ്റല്‍ ഇന്ത്യ'.. അതല്ലാതെ ഇതൊരു മാര്‍ക്ക് സുക്കര്‍ബര്‍ഗ് ഇന്‍വെന്‍ഷന്‍ അല്ല.

എന്താണ് Internet.org ?

ഒരു കൂട്ടം വെബ്സൈറ്റുകള്‍ പ്രത്യേകം ഡിസൈന്‍ ചെയ്ത ഒരു പ്ലാറ്റ്ഫോമില്‍ ഏതെങ്കിലും ഒരു മൊബൈല്‍ സേവനദാതാവിന്റെ സഹായത്തോടെ തികച്ചും സൌജന്യമായി നല്‍കുവാനുള്ള പദ്ധതിയാണ് ഇന്റര്‍നെറ്റ്‌.ഓര്‍ഗ്, ഇതിന്‍പ്രകാരം ഉണ്ടാകുവാന്‍ ഇടയുള്ള പ്രത്യാഘാതങ്ങള്‍ എന്തൊക്കെയാണെന്ന് വെച്ചാല്‍ നമ്മള്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന സൈറ്റുകള്‍ക്ക് മാത്രമായി ഡാറ്റാപ്ലാനുകള്‍ തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടി വരും, ചിലപ്പോള്‍ അതൊരു അമിതമായ ചാര്‍ജ്ജ് ആവാം, അല്ലെങ്കില്‍ മിതമായ ചാര്‍ജ്ജ് ആവാം.. എന്നാല്‍ ഈ നിരക്കുകള്‍ നിശ്ചയിക്കുന്നതിനുള്ള സ്വാതന്ത്യം ഇതില്‍ പങ്കാളികള്‍ ആകുന്ന കമ്പനികളില്‍ നിക്ഷിപ്തമായിരിക്കും.  ആയത് കൊണ്ട് തന്നെ ഇന്റര്‍നെറ്റ്‌.ഓര്‍ഗ് ഇന്ത്യയില്‍ സ്വീകാര്യമായൊരു സേവനം അല്ല. ഡിജിറ്റല്‍ ഇന്ത്യക്ക് പിന്നില്‍ അത്തരം ഉദ്ദേശങ്ങള്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ എതിര്‍ക്കപ്പെടെണ്ടത് തന്നെയാണ്. അങ്ങനെ ഒന്നില്ലെന്ന് ഇതുവരെ വായിച്ചതില്‍ നിന്നും മനസ്സിലാക്കിയതില്‍ നിന്നും ഉറപ്പായും പറയാന്‍ കഴിയും.

ഫേസ്ബുക്കില്‍ ഇപ്പോള്‍ എന്താണ് നടക്കുന്നത് ?

ഡിജിറ്റല്‍ ഇന്ത്യയ്ക്ക് പിന്തുണ നല്‍കി കൊണ്ട് മാര്‍ക്ക് സുക്കര്‍ബര്‍ഗ് പ്രൊഫൈല്‍ ചിത്രം മാറ്റി, നമുക്കും അങ്ങനെ മാറ്റാനുള്ള സൗകര്യം ഒരു ആപ്പ് വഴി ഒരുക്കി തന്നു.

നമ്മള്‍ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത് ?

സുക്കുമാമന്‍ സ്വപ്നത്തില്‍ പോലും വിചാരിക്കാത്ത മാനങ്ങള്‍ അതിന് നല്‍കിയിട്ട് ഒരു മഹത്തായ ആശയത്തെ, പദ്ധതിയെ തികച്ചും രാഷ്ട്രീയവത്കരിക്കുന്നു. ആരെങ്കിലും അടിസ്ഥാനമില്ലാതെ പറയുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ എന്തോ വല്ല്യ സംഭവം കണ്ടെത്തിയെന്ന രൂപേണ പൊക്കി പിടിച്ച് വെവ്വേറെ പോസ്റ്റുകള്‍ ഇടുന്നു.. എന്നാല്‍ അതില്‍ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ലിങ്കുകളിലോ, പേജുകളിലോ പോയി ഇതിന്‍റെ സത്യാവസ്ഥ എന്താണ് എന്ന് പഠിക്കാനോ തിരുത്താനോ ഈ മണ്ടത്തരങ്ങള്‍ ഷെയര്‍ ചെയ്യുന്നവരില്‍ ഭൂരിഭാഗം പേരും തയ്യാറാവുന്നില്ല.

പട്ടിണിയും നെറ്റും തമ്മില്‍ എന്താണ് ബന്ധം ??

ഇന്റര്‍നെറ്റ്‌ സൗകര്യം എല്ലാവര്‍ക്കും ലഭ്യമാകും എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് പട്ടിണിപ്പാവങ്ങളെ മറന്നു എന്നതാണ് മറ്റൊരു ആരോപണം. മോഡിയും സുക്കര്‍ബര്‍ഗ്ഗും സംസാരിക്കുന്ന വീഡിയോ കണ്ടവര്‍ എത്രപേര്‍ ഈ വിഡ്ഢിത്തം എഴുന്നള്ളിക്കുന്നവരില്‍ ഉണ്ട് ? അതില്‍ കൃത്യമായി പറയുന്നുണ്ട്, Digital infrastructure is necessary as well as physical infrastructure എന്ന്. ഇപ്പറഞ്ഞതില്‍ പട്ടിണി മാറ്റും എന്നര്‍ത്ഥമില്ലാ.. എങ്കിലും, നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന്റെ സാമ്പത്തികാഭിവൃദ്ധിക്ക് ഇത് രണ്ടും ഒരുപോലെ അനിവാര്യമാണ് എന്നൊരു അര്‍ത്ഥമുണ്ട്, സാമ്പത്തികമായി പുരോഗമിക്കുമ്പോള്‍ തൊഴില്‍ അവസരങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകും, തൊഴിലവസരങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകുമ്പോള്‍ സ്വാഭാവികമായും ദാരിദ്ര്യം കുറയും. അതിലൂടെയെ പട്ടിണി നിര്‍മ്മാര്‍ജ്ജനം ചെയ്യാന്‍ കഴിയൂ.. അല്ലാതെ ഉള്ള കാശ് കൊണ്ട് പട്ടിണി കിടക്കുന്നവര്‍ക്ക് മൂന്ന്‍ നേരവും ഭക്ഷണം വാങ്ങി കൊടുക്കുന്നതല്ല വികസനം, അതല്ല ഒരു നേതാവ് ചെയ്യേണ്ടതും.

ഇന്ത്യയെ നന്നാക്കാന്‍ മേക്ക് ഇന്‍ ഇന്ത്യ പോലുള്ള കാമ്പയിനുകള്‍ നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ട്.. ആപ്പിളും സാംസങ്ങും വാങ്ങിയിട്ട് ഫേസ്ബുക്കും ഗൂഗിളും ഉപയോഗിച്ചിട്ട്‌ നമ്മള്‍ ഇവയെ കുറ്റം പറയുന്നുമുണ്ട്. ഒരിക്കല്‍ പോലും നാടിന് വേണ്ടി എന്ത് ചെയ്തു എന്നോര്‍ക്കാതെ നമുക്കൊന്നും കിട്ടിയില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു പരിതപിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ഒരിക്കല്‍ പോലും ഇതെല്ലാം എന്തിനു വേണ്ടി എന്ന് സ്വയം ചിന്തിക്കാനുള്ള വിവരമില്ലേ ? വിവേകമില്ലേ ? നാട് നന്നാവണം നാട്ടുകാര്‍ നന്നാവണം എന്നൊക്കെ എവിടെങ്കിലും ഇരുന്ന് വെറുതെ പറഞ്ഞാല്‍ പോരാ.. അതിനുവേണ്ടി ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുന്നുവെങ്കില്‍, അതില്‍ സത്യമുണ്ടെന്ന് സ്വയം ബോധ്യമായാല്‍ അതിനായ് നമുക്ക് ചെയ്യാന്‍ കഴിയുന്നതും നമ്മള്‍ ചെയ്യണം.  അല്ലാതെ അന്തി ചര്‍ച്ചകളില്‍ മാധ്യമ വേശ്യകളുടെ കൂടെ ശയിച്ച് വോട്ട് ബാങ്കും ലക്ഷ്യമിട്ട് വളവളാന്ന് പറയുന്ന രാഷ്ട്രം എന്തെന്നറിയാത്ത രാഷ്ട്രീയ ജോലിക്കാരുടെ വാക്കും കേട്ട് ബാക്കി ഉള്ളവരെകൂടി പൊട്ടന്മാര്‍ ആക്കുന്ന പോസ്റ്റുകള്‍ ഇത്തരം സോഷ്യല്‍ മീഡിയകളില്‍ പങ്കുവെക്കുകയല്ല ചെയ്യേണ്ടത്.

ചിന്തിക്കാന്‍ ഇനിയും സമയമുണ്ട്, പ്രവാചകന്‍ പറഞ്ഞത് പോലെ ചിന്തിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ദൃഷ്ടാന്തമുണ്ട്.. സ്വയം, ചിന്തിക്കൂ, വായിക്കൂ.. സംശയങ്ങള്‍ ചോദിക്കൂ, അറിവില്ലായ്മകളെ തിരുത്തൂ, നിങ്ങളുടേതായ കാഴ്ചപ്പാടുകളെ സൃഷ്ടിക്കൂ, മാറുന്ന ലോകത്തെ കുറിച്ച് up to date ആയി വിവരമുള്ളവരായിരിക്കൂ. അതല്ലാതെ ആരെങ്കിലും പറയുന്നത് മാത്രം കേട്ട് എന്തെങ്കിലും എഴുന്നള്ളിക്കുന്നവരായി മാറാതിരിക്കൂ.. നല്ലൊരു നാളെ നമ്മെയും കാത്തിരിപ്പുണ്ട്‌.

# ഇതത്രയും എന്‍റെ പരിമിതമായ അറിവിന്‍റെ വെളിച്ചത്തില്‍ എഴുതിയതാണ്, നിങ്ങള്‍ക്ക് സ്വയം വിശകലനം ചെയ്യാം, എന്നെ തിരുത്താം. പക്ഷേ ഇത് കുത്തകയുടെ കളിയാണ്, മോഡി നമ്മുടെ രാജ്യം സുക്കര്‍ബര്‍ഗിന് വിറ്റു തുടങ്ങിയ എടുത്താല്‍ പൊങ്ങാത്ത മണ്ടത്തരങ്ങള്‍ ഇങ്ങോട്ട് എഴുന്നള്ളിക്കാന്‍ ഒരുത്തനും വരണ്ടാ.. വായിക്കാത്ത ഒരുത്തനും ലൈക്കും തരണ്ടാ... #

-San-

#ISupportDigitalIndia 

അനുഭവങ്ങള്‍ പാച്ചാളികള്‍

2007 ലെ മാര്‍ച്ച് മാസം.
+2 കഴിഞ്ഞ് ഇനിയെന്ത് എന്ന് ചിന്തിച്ച് മേപ്പോട്ടും നോക്കി നിന്നിരുന്ന സമയം. പത്രത്തില്‍ ഒരു പരസ്യത്തില്‍ കണ്ട നമ്പറി ലേക്ക് വിളിച്ചു നോക്കി. മഞ്ചേരിയിലെ മുട്ടിപ്പാലം എന്ന സ്ഥലത്ത് ലൈഫ്സിറ്റി എന്ന ഡയറക്റ്റ് മാര്‍ക്കെറ്റിംഗ് സ്ഥാപനത്തില്‍ നിന്നായിരുന്നു പരസ്യം. ജോലി എന്തായിരിക്കും എങ്ങനെ ആയിരിക്കും എന്നെല്ലാം അറിയാന്‍ വേണ്ടി ഞാനും ഷാഹിദും എക്സാം കഴിഞ്ഞ ഇടവേളയില്‍ വണ്ടി കയറി. ചെന്നപ്പോള്‍ നല്ല സ്വീകരണം, തേനൊലിപ്പിച്ച സംസാരം, തല കറങ്ങി വീഴുന്ന വാഗ്ദാനങ്ങള്‍ .. രണ്ടും കല്‍പ്പിച്ച് പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ ഉടനെ മഞ്ചേരിക്ക് വീണ്ടും വണ്ടി കയറി. അന്ന് മൂവായിരം രൂപയായിരുന്നു ശമ്പളം പറഞ്ഞിരുന്നത്. അന്നത്തെ മൂവായിരത്തിന് ഇന്നത്തെ എട്ടായിരത്തിന്‍റെ പകിട്ടുണ്ട്. സ്വപ്നം കാണുന്നതില്‍ പണ്ടേ മുന്‍പന്തിയിലായിരുന്ന ഞാനും ഷാഹിയും അധികമൊന്നും ആലോചിക്കാതെ തന്നെ ജോലിയില്‍ പ്രവേശിച്ചു.
രാവിലെ ഈശ്വര പ്രാര്‍ത്ഥനയും കഴിഞ്ഞ് അല്‍പനേരം മാര്‍ക്കെറ്റിംഗ് ട്രെയിനിംഗ്. ആളുകളോട് എങ്ങനെ സംസാരിക്കണം, ഏതൊക്കെ തരത്തില്‍ അവരെ വല വീശണം എന്നൊക്കെയുള്ള ക്ലാസ്സ്‌.., അതിന് ശേഷം ഓരോരോ സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് വണ്ടിക്കൂലിയും തന്നു നമ്മളെ പറഞ്ഞ് വിടും. ചോറുണ്ണാന്‍ ഉള്ള കാശൊന്നും തരില്ല. അത് നമ്മുടെ കയ്യിലുള്ള സ്റ്റീമര്‍, തായ്ലാന്‍ഡ്‌ ബെഡ്ഷീറ്റ്, ഫെനോയില്‍ എസ്സെന്‍സ്‌, ഹോട്ട് ബോക്സ്, അങ്ങനെ ഓരോന്ന് വിറ്റ് നമ്മള്‍ തന്നെ ഉണ്ടാക്കണം. ഒന്നും വിറ്റില്ലെങ്കില്‍, കയ്യില്‍ വേറെ കാശും ഇല്ലെങ്കില്‍ അന്നത്തെ കാര്യം സ്വാഹ. അതുകൊണ്ട് തന്നെ എങ്ങനെ എങ്കിലും അന്നത്തിനുള്ള വക കണ്ടെത്താന്‍ നമ്മള്‍ ശ്രമിക്കേം ചെയ്യും.
ഷാഹിദ് ആണെങ്കില്‍ കൂടെ നടക്കുന്നവനെ വിറ്റ് തിന്നാന്‍ കഴിവുള്ള കക്ഷിയാണ്, പഠിച്ചതും മാര്‍ക്കെറ്റിംഗ്, അവന് ചെയ്യാന്‍ ആഗ്രഹം ഉള്ളതും മാര്‍ക്കെറ്റിംഗ് ആയത് കൊണ്ട് എന്നെക്കാളും നാലിരട്ടി മിടുക്കന്‍ എന്ന് നിസ്സംശയം പറയാം. 7 പീസ്‌ ആണ് ഒരു ദിവസത്തെ ടാര്‍ഗറ്റ്. അതായത് ഏതെങ്കിലും ഏഴ് ഐറ്റംസ് ദിവസവും വിറ്റിരിക്കണം. അവനത് എങ്ങനെയെങ്കിലും ഉച്ചയാകുമ്പോഴേക്കും ഒപ്പിക്കും. ഞാന്‍ ഏഴ് എത്താന്‍ ഒരു ദിവസം മുഴുവനെടുക്കും. ഞങ്ങള്‍ ചെന്ന ദിവസം തന്നെ രിംസിയ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു പെണ്‍കുട്ടി കൂടി വന്നിരുന്നു ജോലിക്ക്. ഒരു ചാവക്കാട്കാരി ഇത്താത്ത. വീട്ടിലെ അവസ്ഥ കൊണ്ട് വന്നെത്തിച്ചതാണ് അവിടെ. ഞങ്ങളുടെ സ്ഥാപനത്തിന്‍റെ ഉടമയും ഭാര്യയും അവിടെ തന്നെ ആയിരുന്നു താമസിച്ചിരുന്നത്. ഒരു ഇരുനില വീട്ടില്‍, ഓഫീസും താമസവും എല്ലാം അവിടെ തന്നെ. മുകളില്‍ അവരും താഴെ ഞങ്ങളും. ഞങ്ങള്‍ എന്ന് വെച്ചാല്‍ ഞാനും ഷാഹിയും പിന്നൊരു സുനിലേട്ടനും, രിംസിയ അനിലിന്‍റെയും മോളി ചേച്ചിയുടെയും കൂടെ മുകളിലെ നിലയില്‍...
ആദ്യ ദിവസം ബാഗും തൂക്കി പുറത്തിറങ്ങുമ്പോള്‍ മനസ്സിലായി സംഭവം ഒരു നിസ്സാര ജോലിയല്ലെന്ന്. നനഞ്ഞ സ്ഥിതിക്ക് കുളിച്ച് കയറാം എന്ന നിലയില്‍ കാര്യങ്ങളെ ഉള്‍ക്കൊണ്ട് പുറപ്പെട്ടു. ആദ്യം കയറിയ വീട് മുതല്‍ കാര്യങ്ങളുടെ കിടപ്പ് നന്നായി മനസ്സിലാക്കി. ഞാനീ പറഞ്ഞ സാധനങ്ങള്‍ ഒക്കെ ആദ്യമായി കാണുന്നതായിരുന്നുവെങ്കിലും ചെല്ലുന്ന വീട്ടുകാര്‍ അങ്ങനെ ആയിരുന്നില്ല. എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരുവിധം എല്ലാം നല്ല പരിചയമുണ്ട്. വില പേശല്‍, ക്വാളിറ്റി നോക്കല്‍ ഇതൊക്കെ കഴിയുമ്പോള്‍ സ്വാഭാവികമായും നമുക്കൊരു മടുപ്പ് വരും.. പിന്നെ എവിടെയെങ്കിലും കുറച്ചു നേരം വിശ്രമിക്കും.. പിന്നെയും കുന്നും മലയും ഒക്കെ കയറി ഇറങ്ങി ഏതെങ്കിലുമൊക്കെ വീട്ടില്‍ ചെന്നിട്ട് ചേച്ചീ.. ചേട്ടാന്ന് വിളിച്ച് ഓരോന്ന് പറയും അങ്ങനെ ദയ തോന്നി വല്ലവരും വല്ലതും വാങ്ങിയാല്‍ നന്ന്. ഫെനോയില്‍ എസ്സെന്‍സ് കയ്യിലുള്ളതൊക്കെ ഞാന്‍ വേഗം വിറ്റ് തീര്‍ക്കും. എന്നാലെ ഉച്ചക്ക് ഞംഞം അടിക്കാന്‍ വകുപ്പൊക്കൂ. തിരിച്ച് ഓഫീസ് എത്തുമ്പോള്‍ ഒരു പരുവമായിട്ടുണ്ടാകും.. ഷാഹിദ് അവന്‍റെ ടാര്‍ഗറ്റ് തികച്ചിട്ടുണ്ടാകും, പലപ്പോഴും അതില്‍ കൂടുതല്‍ ഒന്നോ രണ്ടോ ഐറ്റം വിറ്റിട്ടുണ്ടാകും. രിംസിയ എന്നും പത്തില്‍ കൂടുതല്‍ വില്‍ക്കും. അതൊര് മൊതല് തന്ന്യാ.. മൊതലയല്ല. എന്നാലും ചില കള്ളകളികള്‍ ഇല്ലേന്നൊരു സംശയം എനിക്ക് തോന്നാതിരുന്നില്ല. ഞാന്‍ മാത്രം കൃത്യം ഏഴില്‍ നില്‍ക്കും.. അതില്‍ കൂടുകയുമില്ല കുറയുകയുമില്ല. അങ്ങനെ ദിവസങ്ങള്‍ മെല്ലെ മെല്ലെ നീങ്ങി..
-- --
ഭാഗം 2.
-- --
എനിക്ക് അവിടം മതിയായി.. പക്ഷെ പെട്ടെന്ന് പോവാന്‍ ഒരു കാരണം കിട്ടുന്നുംല്ലാ.. ഒരു ദിവസം ടാര്‍ഗറ്റിന് മീതെ ഓരോന്ന് വിറ്റപ്പോള്‍ കിട്ടിയ ലാഭം കൊണ്ട് മൊബൈല്‍ റീ ചാര്‍ജ് ചെയ്തു. കോട്ടയത്തുള്ള ന്‍റെ സുഹൃത്തിനെ വിളിച്ചു. അവന്‍ വഴി പത്താം ക്ലാസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞ ഇടവേളയില്‍ ജോലി ചെയ്ത ഒരു ബാഗ്‌ കമ്പനിയില്‍ ജോലി ശരിയാക്കി. തിരിച്ച് ഓഫീസില്‍ വന്ന ഉടനെ ഷാഹിദിനോട് പറഞ്ഞു ഞാന്‍ നാട്ടില്‍ പോവാണ് എന്ന്, പോവേണ്ട അത്യാവശ്യം ഉണ്ടെന്നും പറഞ്ഞു. കൂടുതലൊന്നും അവന്‍ ചോദിയ്ക്കാന്‍ നിന്നില്ല. എനിക്ക് അവിടം മതിയായ കാര്യം അവനും മനസ്സിലായതാണ്.. എന്നാലും അവന്‍ ചോദിച്ചു.. നീ തിരിച്ചു വരില്ലേ.. ? ഓ!! പിന്നേ... എന്നും പറഞ്ഞ് കൊണ്ട് രണ്ട് ദിവസത്തെ ലീവും ചോദിച്ച് അവിടെ നിന്നും മുങ്ങി. പിന്നെ പൊങ്ങിയത് കോട്ടയത്തെ മാര്‍വല്‍ എന്ന ബാഗ്‌ കമ്പനിയില്‍ .. അവിടെ നിന്നും ഷാഹിദിന്‍റെ നമ്പറില്‍ വിളിച്ചിട്ട് കാര്യം പറഞ്ഞു. "എടാ ചെറ്റേ..." എന്നവന്‍ പറഞ്ഞത് ദാ ഇപ്പഴും കാതില്‍ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്. പിന്നെ കുറച്ച് ദിവസം കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവനും സുനിലേട്ടനും കൂടി അവിടെ നിന്ന് മുങ്ങി.. അവരും പൊങ്ങിയത് കോട്ടയത്ത് തന്നെ, പക്ഷെ അവര്‍ സ്വന്തമായി ഡയറക്റ്റ് മാര്‍ക്കെറ്റിംഗ് ബിസിനെസ് തുടങ്ങാന്‍ ആയിരുന്നു പൊങ്ങിയത്.
ഹെല്‍പ്പര്‍ ആയി നിന്നിരുന്ന ബാഗ്‌ കമ്പനിയില്‍ മെഷീന്‍ പണിക്ക് തന്നെ കയറിപ്പറ്റി. പുതിയ മോഡല്‍ ബാഗുകളും മറ്റും അടിക്കാന്‍ പഠിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു. ഹെല്‍പ്പര്‍ ജോലിയില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ജോലിയിലെ വേഗം മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് ജോലി പറഞ്ഞ് കൊടുക്കാനും സഹ ഹെല്‍പ്പര്‍മാരുടെ മുന്‍പില്‍ ഇച്ചിരി അഹങ്കാരം കാണിക്കാനും സഹായിച്ചു. അങ്ങനെ കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ ഇവിടെ നിരങ്ങി നീങ്ങുന്നതിനിടയില്‍ ഒരു ദിവസം അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരു കാള്‍ വന്നു. 'രിംസിയാ'..
അവള്‍ക്ക് അവിടെ സ്ഥാനകയറ്റം ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോള്‍ ഓഫീസ് ജോലി മാത്രമാണ്. അതിനിടയില്‍ വെറുതെ ഇരുന്നപ്പോള്‍ എന്നെ ഒന്ന് വിളിച്ച് നോക്കിയതാണ്.. ഇതിനിടയില്‍ എപ്പോഴോ എനിക്കും അങ്ങോട്ടേക്ക് വിളിക്കണം എന്ന് തോന്നിയിരുന്നു. കാരണം എന്താന്ന്വെച്ചാ ന്‍റെ 'ഇത്താത്തകുട്ടീം ഞാനും ഞങ്ങടെ പ്രണയോം' എന്ന ബ്ലോഗ്‌ പോസ്റ്റില്‍ ഞാനൊരു കീ ചെയിനിനെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.. ഞങ്ങളുടെ പ്രണയത്തില്‍ ന്‍റെ കയ്യില്‍ ബാക്കിയായ ഏക വസ്തു. ഒരു ലൌ ചിഹ്നത്തിന്‍റെ ആകൃതിയുള്ള ഉള്ളില്‍ ജെല്ലിയൊക്കെ ഉള്ള ഒരു നല്ല കീചെയിന്‍., അത് ഞാന്‍ മഞ്ചേരിയില്‍ മിസ്സ്‌ ചെയ്തിരുന്നു. എങ്ങനെയെങ്കിലും അതൊന്ന് എടുക്കണം എന്ന് കരുതിയിരുന്നു.. പക്ഷെ എങ്ങനെ ? രിംസിയയുടെ കാള്‍ നല്ല സമയത്താണ് വന്നത്. എന്‍റെ ഒരു കീചെയിന്‍ അവിടെ ഉണ്ടല്ലോ എന്ന് അവള്‍ ഇങ്ങോട്ട് പറഞ്ഞു. പിന്നെ ഒന്നും നോക്കിയില്ല.. ഞാന്‍ അങ്ങോട്ട് തന്നെ വരട്ടെ എന്ന് ചോദിച്ചു. നീ രാത്രി വിളിക്ക് ഞാന്‍ അനിലിനോട് ചോദിച്ചിട്ട് പറയാം എന്ന് പറഞ്ഞ് അവള്‍ ഫോണ്‍ വെച്ചു. ഞാന്‍ തിരിച്ചു പോകുന്ന കാര്യം ഷാഹിയോട് പറഞ്ഞൊന്നുമില്ല. അങ്ങനെ മാര്‍വലില്‍ നിന്ന് പെട്ടിയും പ്രമാണവും എടുത്ത് വീണ്ടും മഞ്ചേരിക്ക്.
മുങ്ങിയിട്ട് എന്താ പിന്നെയും വന്നത് എന്ന് ചോദിച്ചു അനില്‍, എന്തൊക്കെ കള്ളമാണ് തിരിച്ചു പറഞ്ഞത് എന്നോര്‍മ്മയില്ല, പറഞ്ഞത് മുഴുക്കെയും കള്ളമായിരുന്നു എന്നത് തന്നെ കാരണം. അവിടെ തിരിച്ചെത്തിയ ഉടന്‍ ആദ്യം ചെയ്തത് ആ കീ ചെയിന്‍ തിരഞ്ഞെടുക്കലായിരുന്നു. അത് കയ്യിലെത്തിയപ്പോള്‍ എന്തോ വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസം തോന്നി... അടുത്ത ദിവസം മുതല്‍ വീണ്ടും പഴയത് പോലെ ബാഗും തൂക്കി തെണ്ടാനിറങ്ങി. ആദ്യ രണ്ടു ദിവസം പഴയത് പോലെ തന്നെ അവസ്ഥ.. കാര്യമായി ഒന്നും തടഞ്ഞില്ല. അനില്‍ എനിക്ക് ട്രെയിനിംഗ് തരാന്‍ വേണ്ടി രിംസിയയെ കൂടെ വിടാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അവള്‍ ചെയ്യുന്നതൊക്കെ കണ്ടു പഠിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു എന്നോട്. അപ്പറഞ്ഞത് എനിക്ക് തീരെ ഇഷ്ടമായില്ലെങ്കിലും അടുത്ത ദിവസം അവളെയും കൂടെ കൂട്ടാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അപ്പോഴാണ്‌ ഞാന്‍ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചത് അന്ന് അവള്‍ കൂടെ വരുന്നത് കൊണ്ട് ബാഗില്‍ വെച്ച സാധങ്ങളില്‍ ഒരു മാറ്റം. അതില്‍ കൂടുതലും തായ്ലാന്‍ഡ്‌ ബെഡ്ഷീറ്റ്. ഓരോ വീട്ടിലും കയറി ഇറങ്ങുമ്പോഴാണ് അതിന് പിന്നിലെ ഗുട്ടന്‍സ് എനിക്ക് പിടി കിട്ടിയത്.. ബെഡില്‍ വിരിക്കാനുള്ള ഷീറ്റ് ഗൃഹനാഥന്മാരുടെ നെഞ്ചത്ത് വല്ല സാരിയും ചേല് നോക്കുന്നത് പോലെ വിരിച്ച് കാണിച്ച് കൊണ്ടാണ് അവള്‍ ടാര്‍ഗെറ്റ് തികച്ചിരുന്നത്. അങ്ങനൊക്കെ ചെയ്താ ആരാ വാങ്ങാതിരിക്കുക .. ? ഉച്ചയായപ്പോഴേക്കും ബാഗ്‌ പാതി കാലി. ഞാനൊരു ആണ്‍കുട്ടി ഏതെങ്കിലും വീട്ടില്‍ ചെന്ന് രിംസിയ ചേട്ടന്മാരുടെ നെഞ്ചത്ത് ചെയ്യുന്ന പോലെ ചേച്ചിമാരുടെയോ ചേട്ടന്മാരുടെയോ നെഞ്ചത്ത് ഇതുപോലെ ഷീറ്റ് വിരിച്ചാല്‍ ഈ ജന്മത്ത് ടാര്‍ഗെറ്റ് തികയ്ക്കാന്‍ പറ്റില്ലെന്ന് എനിക്കുറപ്പായി. അവള്‍ ഉച്ചയ്ക്ക് തന്നെ ഓഫീസിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി. ഞാന്‍ പിന്നെയും ഒന്ന് രണ്ടു സ്ഥലങ്ങളില്‍ കൂടി കറങ്ങി നാലഞ്ച് ഐറ്റംസ് കൂടി വിറ്റു. അന്ന് നല്ല കച്ചവടമുള്ള ദിവസമായിരുന്നു..
തിരിച്ചു ഓഫീസില്‍ ( വീട്ടില്‍ ) ചെല്ലുമ്പോള്‍ അവള്‍ തനിച്ചായിരുന്നു.. അനിലിന്‍റെ മകന്‍, ജിത്തൂട്ടന്‍ എന്നായിരുന്നു അവനെ വിളിച്ചിരുന്നതെന്ന് തോന്നുന്നു. ഒരു UKG പയ്യന്‍, അവന്‍ മാത്രമായിരുന്നു രിംസിയക്ക് കൂട്ട്. മോളി ചേച്ചിയുടെ വീട്ടില്‍, വടകരയില്‍ ഒരു കല്യാണം കൂടാന്‍ പോയതായിരുന്നു അവര്‍., വൈകിട്ട് അവര്‍ രിംസിയയെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു ഇന്നവര്‍ വരില്ലെന്നും മിക്കവാറും അടുത്ത ദിവസം പുലര്‍ച്ചെ മാത്രേ എത്താന്‍ സാധ്യതയുള്ളൂ എന്നും. അന്ന് ആ വീട്ടില്‍ ഞാനും രിംസിയയും ജിത്തൂട്ടനും മാത്രം!!
രണ്ടു വ്യത്യസ്തരായ ആണും പെണ്ണും ഒരു വീട്ടില്‍ തനിച്ചു താമസിച്ചാല്‍ എന്തൊക്കെ സംഭവിക്കും ? താഴത്തെ ഹാളില്‍ ഒരു മേശയ്ക്ക് അപ്പുറവും ഇപ്പുറവും ഇരുന്ന്‍ കൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ കുറേ സംസാരിച്ചു. അവള്‍ കയ്യില്‍ ഒരു തൂവാലയില്‍ എംബ്രോയിഡറി ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു കുറേ നേരം. ജിത്തൂട്ടന്‍ കുറച്ചു നേരം താഴെ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ അവള്‍ അവന് ഭക്ഷണം കൊടുത്ത് മുകളില്‍ കൊണ്ട് പോയി കിടത്തി ഉറക്കി തിരിച്ചു വന്നു. വീണ്ടും കുറേ നേരം സംസാരിച്ചിരുന്നു ഒരു പതിനൊന്നര വരെ അങ്ങനെ ഇരുന്നു. ഇരുനിറമുള്ള, കാണാന്‍ ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയുള്ള രിംസിയയെ ഞാന്‍ ആ രീതിയില്‍ ശ്രദ്ധിച്ചത് ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു. ആത്മനിയന്ത്രണത്തെ പരീക്ഷിച്ച മണിക്കൂറുകള്‍., ഭക്ഷണം കഴിച്ചതിന് ശേഷവും വേറെ എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടോ, ഉറക്കം വരുന്നുണ്ടോ എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചും പറഞ്ഞും പിന്നെയും കുറേ സമയം കളഞ്ഞു. പിന്നെ ഒടുക്കം ഒരു കള്ള ചിരിയോടെ അവള്‍ മുകളിലേക്ക് ഉറങ്ങാന്‍ പോയി.. ഞാന്‍ താഴെയും. സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ ന്‍റെ മനസ്സിന് എത്രത്തോളം ചീത്തയാവാന്‍ കഴിയും എന്ന് ഞാന്‍ ആദ്യമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞ ദിവസമായിരുന്നു അന്ന്.
അടുത്ത ദിവസവും അതുപോലെ മറ്റൊരു തിരിച്ചറിവിന്‍റെ ദിവസമായിരുന്നു. അന്ന് പതിവ് പോലെ ബാഗും തൂക്കി ഇറങ്ങിയത് തൃപ്പനച്ചി എന്ന സ്ഥലത്തേക്കായിരുന്നു. മൂന്നര മണി വരെ കറങ്ങിത്തിരിഞ്ഞിട്ടും വെറും ഇരുപത് രൂപയുടെ സെയില്‍സ് മാത്രമാണ് നടന്നത്. മാനസികമായി ഞാന്‍ ആകെ തളര്‍ന്നു. ഉച്ചയ്ക്ക് ആകെ കഴിച്ചത് ഒരു ഗ്ലാസ് നാരങ്ങവെള്ളം. ഒന്നുകില്‍ ഒരു നല്ല കച്ചവടം ചെയ്യുക, അല്ലെങ്കില്‍ ഈ പണി ഇന്നത്തോടെ നിര്‍ത്തുക എന്നൊരു തീരുമാനത്തില്‍ ഞാനെത്തി. അങ്ങനെ തീരുമാനിച്ചതിന് ശേഷം ആദ്യം കണ്ട വീട്ടിലേക്ക് കയറുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ ഉറച്ചൊരു തീരുമാനം എടുത്തിരുന്നു. ഒന്നുകില്‍ ഒരു സെയില്‍സ് അല്ലെങ്കില്‍ ഇതവസാനിപ്പിക്കുക. ഒരില്ലം പോലെ തോന്നിച്ച ആ വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നു കയറിയപ്പോള്‍ സിറ്റൌട്ടില്‍ എന്തോ പുസ്തകം വായിച്ചിരുന്ന പ്രായമായൊരാളെ കണ്ടു. മുഖത്ത് ഒരു ചിരി വരുത്താന്‍ ഞാന്‍ ഏറെ പ്രയാസപ്പെട്ടു.
"സര്‍ ഞാന്‍ മഞ്ചേരിയിലെ ലൈഫ് സിറ്റി എന്ന് പേരുള്ള ഡയറക്റ്റ് മാര്‍ക്കെറ്റിംഗ് സ്ഥാപനത്തില്‍ നിന്നും വരികയാണ്. സാധാരണ മാര്‍ക്കെറ്റില്‍ കിട്ടാത്ത അനേകം ഉത്പന്നങ്ങള്‍ ഞങ്ങളുടെ കൈവശമുണ്ട്. ഇതൊന്ന് നോക്കൂ.... " എന്നും പറഞ്ഞ്കൊണ്ട് ഞാന്‍ സ്റ്റീമര്‍ കാണിച്ചു കൊടുത്തു. അദ്ദേഹം ന്‍റെ മുഖത്തേക്കൊന്ന് നോക്കി. ഇവിടാരും ഇല്ല. ഒന്നും വേണ്ടാ ട്ടോ എന്ന് പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ ഒരു ഹോട്ട്ബോക്സ് എടുത്ത് കാണിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു "സര്‍ ഇതെങ്കിലും ഒന്ന് നോക്കൂ.." "ഇതൊന്നും കാണിച്ചിട്ടും ഒരു കാര്യമില്ല. ഒന്നും വാങ്ങാന്‍ എന്‍റെ കയ്യില്‍ കാശില്ല." എന്നായി അദ്ദേഹം. ഞാന്‍ ആകെ നിരാശനായി. "അപ്പോള്‍ സാറിനും ഒന്നും വേണ്ടല്ലേ" എന്ന് മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞ് കൊണ്ട് ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. പക്ഷെ എന്‍റെ ആത്മഗതം അല്പം ഉറക്കെയായോ എന്നൊരു സംശയം. ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നടന്നപ്പോള്‍ ന്‍റെ കണ്ണില്‍ നിന്നും കണ്ണീര്‍ പൊടിഞ്ഞ് തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവിടെ എന്തെങ്കിലും വില്‍ക്കാന്‍ കഴിയും എന്ന വിശ്വാസവും തകര്‍ന്നടിഞ്ഞപ്പോള്‍ കരയാതിരിക്കുന്നതെങ്ങനെ !! ?
ഞാന്‍ കണ്ണുനീര്‍ തുടയ്ക്കുന്നത് അദ്ദേഹം കണ്ടുവോ ? കുട്ടീ നില്‍ക്കൂ.. എന്ന് അദ്ദേഹം പുറകില്‍ നിന്നും വിളിച്ചു. എനിക്ക് നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളുമായി അദ്ദേഹത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കാന്‍ കഴിയാതിരുന്നത് കൊണ്ട് ഞാന്‍ നിന്നില്ല. എന്നാല്‍.. ആ മനുഷ്യന്‍ എന്‍റെ പുറകിലൂടെ ഓടി വന്നു എന്നെ പിടിച്ചു നിര്‍ത്തി. അപ്പോഴേക്കും ഞാന്‍ പൊട്ടി കരഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു. എല്ലാം ന്‍റെ നിയന്ത്രണത്തില്‍ നിന്നും പോയി. എന്നെ നിര്‍ബന്ധിച്ച് പിടിച്ച് വലിച്ച് കൊണ്ട് വീട്ടില്‍ കൊണ്ട് പോയിരുത്തി. കുടിക്കാന്‍ ഒരു ഗ്ലാസ്‌ വെള്ളം തന്നു. എന്നിട്ട് ചോദിച്ചു എന്തുപറ്റി ഇന്ന് സെയില്‍സ് ഒന്നും നടന്നില്ലേ ? ഇല്ലെന്നും, പൊതുവേയുള്ള അവസ്ഥയും ഒക്കെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. ഞങ്ങള്‍ കുറേ നേരം സംസാരിച്ചിരുന്നു. ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല മാര്‍ക്കെറ്റിംഗ് ക്ലാസ്സ്‌ എനിക്ക് കിട്ടിയത് അവിടെ വെച്ചായിരുന്നു. ഒരു നല്ല സെയില്‍സ്മാന്‍ എത്രത്തോളം ശുഭാപ്തി വിശ്വാസം ഉള്ളവനായിരിക്കണം എന്ന് എനിക്കദ്ദേഹം പറഞ്ഞു തന്നു. ഓരോ കസ്റ്റമേര്‍സും എത്രത്തോളം വിലപ്പെട്ടതാണെന്നും, എന്തൊരു കാര്യത്തെയും പോസിറ്റീവ് ആയി എടുക്കണമെന്നും പറഞ്ഞു തന്നു. നടക്കാനുള്ളത് already നടന്നു കഴിഞ്ഞു.. അതിനെയോര്‍ത്ത് വിലപിക്കുന്നതില്‍ അര്‍ത്ഥമില്ല. അപ്പോള്‍ നടക്കാനിരിക്കുന്നതില്‍ പലതിലും നമുക്ക് മാറ്റം കൊണ്ടുവരാന്‍ കഴിയും. നമ്മള്‍ അവയെ സമീപിക്കുന്ന രീതിയില്‍ ചെറിയ മാറ്റം വരുത്തിയാല്‍ മതിയെന്നും പറഞ്ഞു. എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് പിരിയാന്‍ നേരം ന്‍റെ കയ്യില്‍ നിന്ന് ഒരു ഫെനോയില്‍ എസ്സെന്‍സ്‌ വാങ്ങുമ്പോള്‍ എന്നോടദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ഇത് ഇന്നത്തെ കൈനീട്ടമായി കരുതുക. നിങ്ങള്‍ ഇന്നത്തെ കച്ചവടം ഇവിടെ തുടങ്ങുകയാണെന്ന് കരുതുക. നല്ലത് വരട്ടെ... ഇത്രയും പറഞ്ഞ് ഗേറ്റ് വരെ എന്നോടൊപ്പം വന്ന് മടങ്ങി. അതിനടുത്ത് തന്നെയുള്ള ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പില്‍ ഇരുന്ന് ഞാന്‍ ഒരു വട്ടം കൂടെ ചിന്തിച്ചു. ആ മനുഷ്യന്‍റെ കൂടെ ചിലവഴിച്ച നിമിഷങ്ങള്‍ എനിക്ക് മറ്റൊരു ഊര്‍ജ്ജം പകര്‍ന്നുതന്നിരുന്നു. ആ ഊര്‍ജ്ജമാണ് എന്നെ പിന്നെ മുന്നോട്ട് നയിച്ചത്. അപ്പോഴേക്കും സമയം നാലരയായിരുന്നു. തിരിച്ച് ഓഫീസിലേക്ക് മടങ്ങാന്‍ ഇനിയും ഒന്നര മണിക്കൂര്‍. , അദ്ദേഹം പകര്‍ന്ന് നല്‍കിയ പാഠങ്ങളില്‍ നിന്നും കൈവന്ന ഊര്‍ജ്ജം കൊണ്ട് ആ ഒന്നര മണിക്കൂറിനുള്ളില്‍ ഞാന്‍ എന്‍റെ കയ്യിലുള്ള ഒന്‍പത് ഐറ്റം വിറ്റ്‌ തീര്‍ത്ത് കൊണ്ടാണ് തൃപ്പനച്ചിയില്‍ നിന്നും മടങ്ങിയത്.
തിരിച്ച് ഓഫീസില്‍ എത്തിയതിന് ശേഷം ആ ജോലി നിര്‍ത്താന്‍ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു, അപ്പോഴും ഒരു കള്ളം പറഞ്ഞ് കൊണ്ട് പോകാന്‍ എനിക്ക് തോന്നിയില്ല. ഞാന്‍ രിംസിയയോട് മോളി ചേച്ചിയോടും സത്യം പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ കീ ചെയിന്‍ എടുക്കാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം തിരിച്ചു വന്നതാണെന്നും. എനിക്ക് തിരിച്ചു പോകണമെന്നും ഇതുവരെയുള്ള ദിവസത്തെ കൂലി പോലും വേണ്ടെന്നും പറഞ്ഞു. കയ്യില്‍ ഒരു നൂറു രൂപ ഉണ്ടായിരുന്നു.. അന്നേ ദിവസത്തെ എന്‍റെ കമ്മീഷന്‍
ബാഗ്‌ പാക്ക് ചെയ്ത് അവിടെ നിന്നും മടങ്ങുമ്പോള്‍ സമയം ഒന്‍പത് മണികഴിഞ്ഞു. അരീക്കോട് വഴി കാരന്തൂരിലേക്ക് പോകാം എന്ന് കരുതി മഞ്ചേരിയില്‍ നിന്നും അരീക്കോടേക്ക് ബസ്‌ കയറി. എന്നാല്‍ അരീക്കോട് എത്തിയപ്പോള്‍ ഒന്ന് മനസ്സിലായി.. ഇനി കോഴിക്കോട് ഭാഗത്തേക്ക് ബസ്സില്ല. കയ്യിലുള്ള കാശ് കൊണ്ട് ഭക്ഷണവും കഴിച്ചത് കൊണ്ട് ഓട്ടോ വിളിച്ചൊന്നും പോകാനും കഴിയില്ല. അധികമൊന്നും ആലോചിക്കാതെ ഞാന്‍ നടന്നു. വഴി ചോദിച്ച് ചോദിച്ച് നടന്നു.. ചെറുതായി മഴ പൊടിഞ്ഞിരുന്നു. വഴിയില്‍ പല ബൈക്കുകള്‍ക്കും കൈ കാണിച്ചുവെങ്കിലും ഒരാള്‍ മാത്രമാണ് ഒരു നാലഞ്ച് കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരം ലിഫ്റ്റ്‌ തന്നത്. ബാക്കി വരുന്ന ഇരുപത്തിയഞ്ചു കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരം ഞാന്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് നടന്ന് തീര്‍ത്തു. ഒടുവില്‍ വീടിനടുത്ത് എത്താന്‍ ആയപ്പോഴേക്കും മഴ കനത്ത് തുടങ്ങിയിരുന്നു. വീട്ടില്‍ പോകുന്നതിന് പകരം മുന്‍പ് ജോലി ചെയ്ത ബ്രെഡ്‌ കമ്പനിയില്‍ പോയി.. ജനലിലൂടെ അതിനകത്ത് കിടന്നുറങ്ങിയ മുതലാളിയെ കല്ലെറിഞ്ഞ് ഉണര്‍ത്തി. മഴയത്ത് ഞാന്‍ കുറേ വിളിച്ചെങ്കിലും പുള്ളി ഉണര്‍ന്നില്ല. അത് കൊണ്ടാണ് കല്ലെറിയാന്‍ തീരുമാനിച്ചത്. അങ്ങനെ അന്നവിടെ കിടന്നു. രാവിലെ വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നു. എല്ലാം നിര്‍ത്തി പോന്നതാണെന്ന് അമ്മയോട് പറഞ്ഞു. അപ്പോഴും ഒരു ചോദ്യം ബാക്കിയായി.. ഇനിയെന്ത്.. ?!!

"കത്തി" - സിനിമാ നിരൂപണം പോലെ എന്തോ ഒന്ന്...

"കത്തി" - ദീപാവലി വെടിക്കെട്ട് 
'തുപ്പാക്കി ഒരു 'കത്തി'പ്പടമല്ലാ' എന്ന് പറഞ്ഞ് കൊണ്ടാണ് സിനിമാ നിരൂപണ വിദഗ്ദ്ധനായ പ്രവ്യേട്ടന്‍ റിവ്യൂ എഴുതിയത്.. അത് മുരുഗദോസ് കാണുകയോ കേള്‍ക്കുകയോ ചെയ്തതിനാലാവണം വിജയുമൊത്തുള്ള അടുത്ത സിനിമയ്ക്ക് 'കത്തി' എന്ന പേര് വെച്ചത്. 
തുപ്പാക്കിക്ക് ശേഷം വിജയ്‌ നായകനായി ARM അണിയിച്ചൊരുക്കിയ കത്തിയും ഒരു കത്തിപ്പടമല്ല. കൂടുതല്‍ വിശേഷങ്ങളിലേക്ക് കടക്കും മുന്‍പേ ഒരു കാര്യം തീര്‍ത്ത് പറയാം.. ഒരു സാധാരണ തമിഴ് സിനിമാ പ്രേക്ഷകന് വല്ല്യ തലവേദനകള്‍ ഇല്ലാതെ തന്നെ രണ്ടു വട്ടം കാണാവുന്നതും ഇളയദളപതിയുടെ ആരാധകര്‍ക്ക് നാല് വട്ടം കാണാവുന്നതുമായ ചിത്രമാണ് 'കത്തി'.
പതിവ് വിജയ്‌ സിനിമകള്‍ പോലെ താരത്തെ കാണിക്കുമ്പോള്‍ പൂക്കള്‍ വര്‍ഷിക്കുന്നതും മാസ് ബില്‍ഡ് അപ്പ് കൊടുക്കുന്നതും ആകാശത്തില്‍ നിന്ന് ഭൂമിയിലേക്ക് പറന്നിറങ്ങുന്നതുമൊന്നും കത്തിയില്‍ ഇല്ല. എന്നാല്‍ യുക്തിയെ മാറ്റി നിര്‍ത്തി കാണേണ്ട രംഗങ്ങള്‍ അവിടവിടെയായി ഉണ്ട് താനും. കതിരേശനായും ജീവാനന്ദമായും വിജയ്‌ തന്‍റെ റോള്‍ ഭംഗിയാക്കി.. തുപ്പാക്കിയില്‍ കണ്ടത് പോലെ വിജയ്‌ എന്ന 'മാസ് ഹീറോ'യെ മാറ്റി നിര്‍ത്തി, വിജയ്‌ എന്ന നടനെ ഉപയോഗിക്കാന്‍ ഇത്തവണയും മുരുഗദോസിന് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ട്രൈലര്‍ കണ്ടവര്‍ ചെറുതായെങ്കിലും ഊഹിച്ച കഥ തന്നെയാണ് കത്തിയില്‍ .. ഒരു മള്‍ട്ടി നാഷണല്‍ കമ്പനി ഒരു ഗ്രാമത്തില്‍ ഫാക്ടറി തുടങ്ങാന്‍ ശ്രമിക്കുകയും ജീവാനന്ദം അതിനെ എതിര്‍ക്കുന്നതും ഒടുവില്‍ എല്ലാ സിനിമകളും പോലെ വിജയം നായകന്‍റെ ഭാഗത്ത് തന്നെയാവുന്നതുമാണ് സിനിമയെങ്കിലും.. വെട്ടിക്കുറയ്ക്കാവുന്ന പത്ത് പതിനഞ്ച് മിനുട്ടുകള്‍ മാറ്റി നിര്‍ത്തിയാല്‍ അവസാനം വരെ കണ്ടിരിക്കാവുന്ന എന്തൊക്കെയോ കഥയിലുണ്ട്.
കഥ.. ഹ്മം.. കഥ.. പലതരത്തില്‍ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടതാണെങ്കില്‍ കൂടിയും സാമൂഹിക പ്രാധാന്യമുള്ള ഒരു വിഷയം ഈ സിനിമയില്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ഈയൊരു വിഷയം രണ്ടേമുക്കാല്‍ മണിക്കൂര്‍ വലിച്ച് നീട്ടണമായിരുന്നോ എന്ന ചോദ്യം വന്നേക്കാമെങ്കില്‍ കൂടിയും ഒരു ശരാശരി പ്രേക്ഷകന് ദഹിക്കുന്ന വിധത്തില്‍ സംവിധായകന്‍ കഥ പറയുന്നുണ്ട്. പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത നേരത്ത് മുരുഗദോസിന്റെ കാമിയോ അപ്പിയറന്‍സും, അങ്ങാടിയിലെ ജയനെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന ഡയലോഗും മലയാളിപ്രേക്ഷകര്‍ക്ക് ഹരം നല്‍കും.
നായിക.. ?? ചിത്രത്തില്‍ റൊമാന്റിക് ട്രാക്ക് കൊണ്ട് പോകുന്നതിന് വേണ്ടി മാത്രം ഒരു നടി ഉണ്ട് ( സാമന്ത).. പക്ഷേ, അത് കൊണ്ട് മാത്രം നായിക എന്നൊന്നും പറയാന്‍ പറ്റില്ല.. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് പാട്ടിനും ഒരു പൊടിയ്ക്ക് ഗ്ലാമറിനും വേണ്ടി മാത്രം ഒരാള്‍ .. അത്രേ ഉള്ളൂ.. സതീഷ്‌ അവതരിപ്പിച്ച രവി ചിരിയ്ക്കുള്ള വക നല്‍കുന്നുണ്ട്. ആദ്യാവസാനം ചിത്രത്തില്‍ ദളപതിയോടൊപ്പം നിറഞ്ഞ് നില്‍ക്കുന്നുമുണ്ട്.
വില്ലനില്‍ നിന്ന് നമ്മള്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ഫൈറ്റ് .. ഈ ചിത്രത്തില്‍ ഇല്ല എന്നത് എന്നെപ്പോലെയുള്ള പ്രേക്ഷകരെ നിരാശപ്പെടുത്തും. എന്നാല്‍ വില്ലത്തരം നല്ലരീതിയില്‍ അവതരിപ്പിക്കാന്‍ നീലിന് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. സുന്ദരനായ വില്ലന്‍ ഇത്തവണയും ചിലരുടെ മനസ്സ് കീഴടക്കുമെന്ന് പറയാതെ വയ്യ.
രണ്ടു കാര്യങ്ങള്‍ 'കത്തി'യില്‍ എടുത്ത് പറഞ്ഞേ മതിയാകൂ..
സംഘട്ടനരംഗങ്ങളും Cinematography യും. മികച്ച രീതിയില്‍ ചലിപ്പിച്ച ക്യാമറയും Power packed Action രംഗങ്ങളും ബോക്സ് ഓഫീസില്‍ കത്തിക്ക് നല്ല മൈലേജ് നല്‍കുമെന്ന കാര്യത്തില്‍ സംശയം വേണ്ട. ആക്ഷന്‍ രംഗങ്ങള്‍ മാത്രമായി ഒന്നോ രണ്ടോ വട്ടം വേറെയും കാണാം.. തുടക്കത്തിലും ഇന്‍റര്‍വല്‍ പഞ്ചിലുമൊക്കെ 'തുപ്പാക്കി പ്രേതം' ഉള്ളത് ചിലര്‍ക്കെങ്കിലും ദഹിക്കാതിരിക്കാനിടയുണ്ട്.
അനിരുദ്ധിന്‍റെ ബാക്ക്ഗ്രൌണ്ട് മ്യൂസിക് ചിലയിടങ്ങളില്‍ പ്രത്യേക പരാമര്‍ശം അര്‍ഹിക്കുന്നു. സിനിമയ്ക്ക് മുന്‍പ് റിലീസ് ചെയ്ത തീം മ്യൂസിക്കിനേക്കാള്‍ എനിക്ക് മികച്ചത് എന്ന് തോന്നിയത് സിനിമയില്‍ ഉപയോഗിച്ച തീമാണ്. എടുത്ത് പറയേണ്ട ചില സീനുകള്‍ ഞാന്‍ പറയാതെയിരിക്കുന്നത് കാണുന്നവര്‍ക്ക് സസ്പെന്‍സ് ഉണ്ടാകില്ല എന്ന കാരണം കൊണ്ടാണ്..
ആകെ മൊത്തം ടോട്ടലായി പറഞ്ഞാല്‍.. രാത്രി നേരത്തെ കിടന്നുറങ്ങി, ഏഴരവെളുപ്പാന്‍കാലത്ത്‌ പ്രിയതമയോട് മൊബൈലില്‍ കിന്നാരം പറഞ്ഞിരിക്കേണ്ട നേരത്ത് അലാറം വെച്ചെഴുന്നേറ്റ് അമ്മയെ കൊണ്ട് മാഗി നൂഡില്‍സ് ഉണ്ടാക്കിച്ച് 70 രൂപയ്ക്ക് പെട്രോളും അടിച്ച് അരമണിക്കൂര്‍ ഡ്രൈവ് ചെയ്ത് വന്ന്, തലേദിവസം 165 രൂപ കൊടുത്ത് റിസര്‍വ് ചെയ്ത് വെച്ച ടിക്കറ്റ് എടുത്ത് മൂന്ന് മണിക്കൂറോളം നേരം ഫിലിം സിറ്റിയിലെ തണുപ്പില്‍ ഇരുന്ന് ആസ്വദിച്ച 'സില്‍മ' എനിക്കിഷ്ടായി.. വല്ല്യ പ്രതീക്ഷകള്‍ ഒന്നുമില്ലാതെ പോയാല്‍ കുടുംബത്തോടെ ഇരുന്ന് കാണാവുന്ന ഒരു Neat Family Entertainer....... 
‪#‎Kaththi‬ review, My rating 3.5/5

സമ്മതം.

അരുതുന്നതിനും അരുതാത്തതിനു-
മിടയില്‍ അനുമതിയുടെ നൂല്‍പ്പാലം..
അതിനക്കരെയെത്താന്‍ അരുമയിണക്കിളിയുടെ
ചുംബനം കൊണ്ടൊരു സമ്മത പത്രം.. 

നം കാതല്‍ നിജം

നീ പേസാമല്‍ പേസും വാര്‍ത്തൈകള്‍ 
എനക്കാകെ നീ പാര്‍ക്കും കാഴ്ച്ചികള്‍
സൊല്ലാമല്‍ പുരിയവെക്കും ഉന്‍നിനൈപ്പുകള്‍
കണ്ണാലെ തെരിയവെക്കും ഉന്‍സിരിപ്പുകള്‍ 
എങ്കിട്ടെ സൊല്‍റതെന്ന തെറിയുമാ... ?? 

വാഴ് വെല്ലാം മായമെണ്ട്ര് സൊന്നാലും
കാഴ്ച്ചിയെല്ലാം പൊയ്യെണ്ട്ര് വന്താലും 
നം നെഞ്ചില്‍ ഉയിരിരിക്കും വരൈ നം-
കാതല്‍ മട്ട്രും നിജം നിജം നിജം യെണ്ട്ര്താന്‍ ... <3 span="">

-San- 

നീ വിട പറയുമ്പോള്‍ ...

ഒരുവേള യാത്ര ചൊല്ലി നീ പിരിയുന്ന നേര-
മെന്‍ ഹൃദയം പിടയുമെന്ന് ചൊല്ലാന്‍ 
മുഖപുസ്തകത്താളില്‍ നാല് വരി വേണ-
മായിരുന്നുവെങ്കിലും 
ഇന്നതിനാവശ്യമെന്താണ് പെണ്ണേ.. നീ 
വിട പറയുന്നതെന്‍ ഹൃദയവുമായല്ലോ..!!

മറക്കാന്‍ കഴിയുന്നതെങ്കില്‍ നീ മറക്കുക
മറക്കാന്‍ കഴിയുന്നതല്ല ഞാന്‍ നല്‍കിയതെങ്കിലും
മറക്കുവാന്‍ വേണ്ടി മാത്രമോര്‍മ്മപ്പെടുത്താന്‍
മറയില്ലാത്തൊരു ഹൃദയം നിന്നോട് കൂടെയുണ്ട്..!!

പട്ടം പോലെ..

പട്ടം പോലെയാവണമെനിക്ക്
ഒരു സ്നേഹചരടില്‍ കോര്‍ത്ത് 
ആര്‍ക്കും നിയന്ത്രിക്കാവുന്ന പട്ടം
ഉയരങ്ങളിലേക്കും അത്യുന്നതങ്ങളില്‍ നിന്ന് 
താഴേക്കും എത്തിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന 
ഒരു സ്നേഹചരടാല്‍ കോര്‍ത്ത പട്ടം. 
ഒരു പരിധി വരെ ഇപ്പോഴും അങ്ങനെയാണ്
നൂലറ്റം പിടിച്ചിരിക്കുന്ന കൈകള്‍ക്ക് 
വിറയലുണ്ടെന്ന് മാത്രം.. 

എന്ന് കരുതി എനിക്കെന്‍റെ കടമ മറക്കാന്‍കഴിയില്ലല്ലോ.. പട്ടം പറന്നുയരാനുള്ളതാണ്നൂലറ്റം പിടി വിട്ടാലും ആ സ്നേഹചരടുംചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചുകൊണ്ടു പറക്കുവാനേകഴിയൂ.. അതേ പഠിച്ചിട്ടുള്ളൂ..വഴിയില്‍ ഒട്ടേറെ തടസ്സങ്ങള്‍ കാണുംഎന്നാല്‍ പ്രതിബന്ധങ്ങളെ തരണംചെയ്തു ഒന്നുകൂടി ഉയര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞാല്‍പിന്നെ ആകാശം മാത്രം ബാക്കിയാകും
പിന്നെ കാറ്റിന്‍റെ മാത്രം താളത്തില്‍അലഞ്ഞലഞ്ഞ് ... ഒടുക്കം ഒരുകുളിര്‍മഴയോടൊപ്പം പതിയെതാഴോട്ട് വന്ന് മണ്ണില്‍അലിഞ്ഞു തീരണം... അപ്പോഴുംആ സ്നേഹചരട് ഞാനെന്നപട്ടത്തോട് കൂടെയുണ്ടാകും... 

ആദ്യ ശബരിമല യാത്ര...

ഇനിപ്പോ കുറച്ചു ശബരിമല വിശേഷം പറയാം ല്ലേ.. ?

അപ്പൊ.... കഥ ഇങ്ങനെയാണ്...

തുലാം മാസം ഒന്നാം തീയ്യതി മുതല്‍ അമ്പതു ദിവസത്തെ വ്രതമെടുത്താണ് മല കയറാന്‍ തയ്യാറായത്, അതില്‍ തന്നെ എത്രയോ ദിവസങ്ങളില്‍ രാവിലെ എഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ വൈകുകയും, അമ്പലത്തില്‍ പോകാന്‍ പറ്റാതിരിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും നാല്‍പ്പത്തിയൊന്ന് ദിവസത്തെ വ്രതം മതിയെന്നത് കൂടുതല്‍ എടുത്ത ദിവസങ്ങള്‍ കൊണ്ട് അഡ്ജസ്റ്റ് ആയിട്ടുണ്ടാകും എന്ന് കരുതുന്നു. ;)

കെട്ടുനിറയ്ക്ക് മുന്‍പായി വേണ്ടപ്പെട്ടവരെയൊക്കെ ഫോണില്‍ വിളിക്കുകയും, ചിലരെ നേരില്‍ കാണുകയും ഒക്കെ ചെയ്തിരുന്നു. അഞ്ചാം തീയ്യതി ഉച്ചയ്ക്ക് പന്ത്രണ്ടരയോട് കൂടി ഞാനും കമലേട്ടനും, ന്‍റെ കൂടെയുള്ള കന്നി സ്വാമി അദ്വൈതും, അഭിയും ലക്ഷോറും സൂരജും, വൈരാഗി മഠം അമ്പലത്തില്‍ വെച്ച് കെട്ടുനിറച്ചു. സുധമ്മയും അമ്മമ്മയും ചേച്ചിയും വന്നിരുന്നു കെട്ടുനിറയ്ക്ക്. :)

പത്തു പേരടങ്ങുന്ന ഞങ്ങളുടെ സംഘവുമായി പുതിയമ്പലത്ത് നിന്നും 'വിവേകാനന്ദ'യുടെ ബസ് പുറപ്പെട്ടത്‌ ഏകദേശം നാലര മണിയോട് കൂടി. ശരണം വിളികളോടെ യാത്ര. അതിനിടയില്‍ എനിക്ക് ചെറിയൊരു 'പനി' അതൊരു പണിയാകും എന്ന് കരുതിയെങ്കിലും ഗുരുവായൂര്‍ എത്തിയപ്പോഴേക്കും പനി കുറഞ്ഞു. ഗുരുവായൂര്‍ മുന്‍പ് പോയപ്പോള്‍ ഉള്ളത് പോലെയല്ല, എളുപ്പത്തില്‍ ദര്‍ശനം കിട്ടി.

അവിടെ നിന്നും പുലര്‍ച്ചെ പോയത് തൃപ്പയാര്‍ അമ്പലത്തിലേക്ക്.. പിന്നെ കൊടുങ്ങല്ലൂര്‍... ചോറ്റാനിക്കരയില്‍ ദേവിയെ വലം വെയ്ക്കുന്ന സമയത്താണ് കമലേട്ടന്‍ മ്മടെ 'സില്‍മാ നടന്‍ പ്രഭുദേവയെ' കാണിച്ചു തന്നത്.. 'R. Rajkumar' റിലീസിംഗ് ആയത് കൊണ്ട് നൂറുകോടി ക്ലബില്‍ വരാന്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാന്‍ വന്നതാണെന്ന് തോന്നുന്നു. എല്ലാവരും മുണ്ട് ധരിച്ചു കയറുന്ന അമ്പലത്തില്‍ പുള്ളി മാത്രം എങ്ങനെ പാന്‍റ്സ് ധരിച്ചു കയറി എന്ന് പിടികിട്ടുന്നില്ല. ഇനീപ്പോ വി വി ഐ പികള്‍ക്ക് ദേവിയുടെ നിയമങ്ങളില്‍ വ്യത്യാസം ഉണ്ടോ എന്തോ... !! എന്തായാലും ന്‍റെ കയ്യെത്തും ദൂരത്ത് വെച്ച് ഞാന്‍ പുള്ളിയെ കണ്ടു. :D

പിന്നെ വൈക്കത്തേക്ക്, അവിടെ നിന്നും കടുത്തുരുത്തി, പിന്നെ ഏറ്റുമാനൂര്‍... ഏറ്റുമാനൂര്‍ അമ്പലത്തില്‍ വെച്ച് കെടാവിളക്കില്‍ നിന്നും കരിയെടുത്ത് കണ്ണെഴുതുമ്പോള്‍, ഞാന്‍ സാധാരണ എഴുതാറുള്ളത് പോലെ, നന്നായങ്ങെഴുതി. പിന്നെ എരിഞ്ഞിട്ട് വയ്യെന്നായി.. എല്ലാവരും കണ്‍പോളയില്‍ എഴുതിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കണ്ണില്‍ തന്നെ എഴുതിയത് കൊണ്ടാണെന്ന് തോന്നുന്നു. ഒരു നിമിഷം സംഭവം ഫ്യൂസടിച്ച് പോയോ എന്ന് വരെ ചിന്തിച്ചു പോയി.. കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ആദര്‍ശ് സ്വാമിയുടെ കയ്യില്‍ പിടിച്ചാണ് ഒരു വിധം അവിടെ നിന്നും മാറി നടന്നത്.. ശിവനെ കണ്ടത് തന്നെ അവ്യക്തമായിട്ട്..

ഏറ്റുമാനൂര്‍ നിന്നും നേരെ പോയത്.. എരുമേലിക്ക്. അവിടെ പേട്ടതുള്ളി. കാലില്‍ 'Knee pad' ഒക്കെ ധരിച്ചിരുന്നത് കൊണ്ട്, നീര് വന്നതൊന്നും ഒരു വിഷയമായില്ല. വേദനയൊക്കെ ഏതോ വഴിക്ക് പോയി.. പിന്നെ പേട്ടതുള്ളാന്‍ സമയത്ത് തേച്ച ചായങ്ങളൊക്കെ കളയാന്‍ ഒന്ന് കുളിച്ചു. [ ഹ്മം.. ശരിക്കും.. :p ]

എരുമേലിയില്‍ നിന്നും പമ്പയിലേക്ക്.. അവിടെ കുളിയും ബലിതര്‍പ്പണവും കഴിഞ്ഞ് മല കയറാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ സമയം നാലര. യാത്രയില്‍ ഉടനീളം, അനിയത്തിക്കും പിന്നെ, ന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ട മറ്റൊരാള്‍ക്കും ലൈവ് ആയി അപ്ഡേറ്റ് ഒക്കെ കൊടുത്ത് കൊണ്ടിരുന്നു. എങ്ങാനും പുലി പിടിച്ചാല്‍ അതുവരെ ഉള്ള details ഒക്കെ അവരുടെ അടുത്തു കാണുമല്ലോ എന്ന് കരുതി ചെയ്തതാ.. ;)

മല കയറി തുടങ്ങുമ്പോള്‍ സമയം നാലര. എല്ലാവരും പറഞ്ഞ് പേടിപ്പിച്ചത്‌ പോലെയൊന്നുമല്ല മല കയറ്റം. സര്‍വ്വസമ്പന്നനായ അയ്യപ്പനെ കാണാന്‍ പോകുമ്പോള്‍ കോണ്‍ക്രീറ്റ് ചെയ്ത കാനന പാതകളും, നടപ്പന്തലും ഒക്കെ ഉള്ളപ്പോള്‍ യാത്ര ദുസ്സഹമായിരിക്കും എന്ന് പലരും പറഞ്ഞപ്പോഴും ഞാന്‍ വിശ്വസിച്ചില്ല. എന്‍റെ വിശ്വാസം എന്നെ രക്ഷിച്ചു. ഇടയ്ക്ക് ഒരിടത്ത് കുറച്ചു വെള്ളം കുടിക്കാനും, സഞ്ജു വിന്‍റെ വക ഗ്ലൂക്കോസ് കഴിക്കാനും നിന്നതൊഴിച്ചാല്‍ പറയത്തക്ക വിശ്രമവും വേണ്ടി വന്നില്ല. ശരംകുത്തിയില്‍ ശരം കുത്തി. അപ്പാച്ചിമേട്ടില്‍ ഉണ്ടയെറിഞ്ഞു.. പിന്നെയും യാത്ര തുടര്‍ന്നു.. മണിക്കൂറുകള്‍ നീണ്ട ക്യൂ എന്നൊക്കെ പത്രങ്ങളിലും മറ്റും കേട്ട് ഇതൊരു വല്ല്യ പണിയായിരിക്കും എന്ന് കരുതിയിരുന്നുവെങ്കിലും, ആ 'ക്യൂ പണി' പോലും എനിക്ക് കിട്ടിയില്ല.. പേരിന് കുറച്ചു നേരം വരി നിന്നെന്ന് മാത്രം. ഒന്‍പതരയ്ക്ക് മുന്‍പായി പതിനെട്ടാം പടിയും തൊട്ട് വണങ്ങി അയ്യനെ കണ്ടു. പടികളില്‍ അല്പം വഴുക്കല്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നതൊഴിച്ചാല്‍ പടികയറ്റവും അത്ര പ്രയാസമുള്ളതായിരുന്നില്ല. ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിലെ പത്തുപേരില്‍ ഏറ്റവും ആദ്യം പതിനെട്ടാം പടി ചവിട്ടാനുള്ള ഭാഗ്യം എനിക്കായിരുന്നു. :)  അത് കഴിഞ്ഞ് അഭി. ബാക്കിയുള്ളവര്‍ എത്തുമ്പോള്‍ സമയം കുറേ വൈകി..

പിന്നെ, മാളികപുറത്ത് തൊഴുതു. കന്നി സ്വാമി ആയതിനാല്‍ മാളികപ്പുറത്തമ്മയുടെ കോവിലിന് ചുറ്റും തേങ്ങയുരുട്ടാന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.. എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് റൂമില്‍ എത്തി വീണ്ടും മൊബൈല്‍ എടുത്ത് ഞെക്കി കുത്താന്‍ തുടങ്ങി.. ലൈവ് അപ്ഡേറ്റ്സ് കൊടുക്കാന്‍. പിന്നെ കര്‍പ്പൂരാഴി കത്തിക്കുന്നിടത്ത് പോയി., ഭക്ഷണം കഴിച്ചു.. റൂമില്‍ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോഴേക്കും അഭിഷേകം കഴിഞ്ഞ് നെയ്യെത്തി., ഓരോരുത്തര്‍ക്കും മൂന്നെണ്ണം വീതം അരവണയും. അതെല്ലാം ട്രാവല്‍സിലെ ഗൈഡ് തന്നെ എത്തിച്ചു തന്നു.

പുലര്‍ച്ചെ നാലരയോടു കൂടെ മലയിറങ്ങി തുടങ്ങി. അതായിരുന്നു യാത്രയിലെ ഏറ്റവും കഠിനമായ ഘട്ടം. കാരണം, അതുവരെ വേദനിക്കാതിരുന്ന ന്‍റെ പരിക്ക് പറ്റിയ കാല്.. നന്നായി വേദനിച്ചു. എന്നെ കൊണ്ട് മലയിറങ്ങാന്‍ കഴിയില്ലാന്ന് കരുതിയ സമയം വരെ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നിട്ടും എങ്ങനെയോ മലയടിവാരത്തിലെത്തി.
അവിടെ നിന്നും നിലയ്ക്കലേക്ക് KSRTC യില്‍.. പിന്നെ ഞങ്ങളുടെ ബസ്സില്‍ അവിടെ നിന്നും ഏകദേശം പത്തര മണിയോട് കൂടി തിരിച്ചുള്ള യാത്ര.

രണ്ടരയോടു കൂടി മള്ളിയൂര്‍ എത്തി. അവിടെ വെച്ച് മാലയഴിച്ചു. ഭക്ഷണവും കഴിച്ച് നേരെ കോഴിക്കോട്ടേക്ക്. എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് റൂമില്‍ തിരിച്ചെത്തുമ്പോള്‍ സമയം രാത്രി 11.15.

യാത്ര ശുഭം.. മംഗളം.. :)

ഇനി അവിടെ നിന്നും പഠിച്ച ഒരു കാര്യം പറയാം.. അയ്യപ്പന്‍ പറഞ്ഞത് 'തത്ത്വമസി' എന്നാണ്. 'അത് നീയാകുന്നു..' എന്ന് വെച്ചാല്‍
നമ്മള്‍ ആരെ തേടി വന്നുവോ.. അത് നാം തന്നെയാണ് എന്ന തിരിച്ചറിവ്.. അതാണ്‌ അവിടെ നിന്നും പകര്‍ന്നു നല്‍കുന്നത്.. ആ അറിവ് നമ്മെ ഏല്‍പ്പിക്കുന്ന ഉത്തരവാദിത്തം വളരെ വലുതാണ്‌.. നമ്മള്‍ തന്നെയാണ് ദൈവം എന്നൊന്ന് സങ്കല്‍പ്പിച്ച് നോക്കൂ.. നമുക്ക് ചുറ്റുമുള്ളവരെ സ്നേഹിക്കാനും, സംരക്ഷിക്കാനും ഒക്കെയുള്ള ബാധ്യത നമുക്കുണ്ടാവില്ലേ.. ? അത് പോലൊന്ന്. പിന്നെ അയ്യപ്പന്‍ രഹസ്യമായി കാതില്‍ പറഞ്ഞ മറ്റൊരു കാര്യമുണ്ട്..

"ഇതുവരെ ഞാന്‍ ക്ഷമിച്ചു.. ഇനിയെങ്കിലും നന്നായാല്‍ നിനക്ക് കൊള്ളാം.." എന്ന്. ഇനീപ്പോ അങ്ങനെയെങ്കിലും ഞാന്‍ നന്നാകുമോ എന്ന് നോക്കട്ടെ. B|

ഡിസംബര്‍!!

ഓ ഡിസംബര്‍!!
നിന്‍റെ കുളിരില്‍ ഞാനെന്‍
മനമൊന്ന് തണുപ്പിക്കട്ടെ..

കുഞ്ഞുനാളിലെ ഓര്‍മ്മകളിലൂടെ
മെല്ലെയൊന്ന് യാത്ര പോവട്ടെ..
പിന്നിട്ട വഴികളെ,
പങ്കിട്ട സൌഹൃദങ്ങളെ,
സുഖമുള്ള നോവുകളെ,
കരോള്‍ ഗാനങ്ങളെ,
ഒന്നോര്‍ത്തെടുത്തോട്ടെ...

ഡിസംബര്‍.. നീ എനിക്ക്
പ്രിയമുള്ളതാകുന്നു..
മറ്റേത് മാസത്തെക്കാളും..

_San_

റെഡ്ഢി റാണിയും, റെഡ്ഢി ശേഖറും.

ഓര്‍മ്മകളെ അതേപടി പകര്‍ത്തി വെക്കുക എന്നതിനോളം ശ്രമകരമായൊരു ജോലി വേറെയില്ല.  എങ്കിലും, മനസ്സില്‍ മായാതെ കിടക്കുന്ന ചില ഓര്‍മ്മകള്‍ക്ക് രണ്ടു കുരുന്നു കുട്ടികളുടെ മുഖം കൂടിയുണ്ടാകുമ്പോള്‍ അത് പങ്കുവെക്കുന്നതും ഒരു സുഖമാണ്. ഒരുപക്ഷേ, പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ കഴിയാത്തൊരു സുഖം.

റെഡ്ഢി റാണിയും, റെഡ്ഢി ശേഖറും. 

ഞാന്‍ ഏഴിലോ എട്ടിലോ പഠിക്കുന്ന സമയത്ത്, ഏതോ ഒരു ഞായറാഴ്ച്ച ദിവസം.. വാതില്‍ക്കല്‍ ഒരു മുട്ട് കേട്ടപ്പോള്‍ പോയി നോക്കവെ, ഒരൊന്‍പതു വയസ്സ് പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു പയ്യന്‍ വാതില്‍ക്കല്‍ വന്നു നില്‍ക്കുന്നു. ഒരു കുപ്പി നീട്ടി കാണിച്ചിട്ട് കുറച്ച് വെള്ളം വേണമെന്ന് പറഞ്ഞു. കണ്ടാല്‍ ഒരു നാടോടിപ്പയ്യന്‍, എന്നാല്‍ മുഷിഞ്ഞതെങ്കിലും വില കൂടിയതെന്ന് അനുമാനിക്കാവുന്ന വസ്ത്രങ്ങള്‍.. ആ കുപ്പി നിറയെ പച്ചവെള്ളം നിറച്ച് കൊടുത്ത് പറഞ്ഞയച്ചു. അന്ന് വൈകുന്നേരം തന്നെ ടൌണിലേക്ക് എന്തോ ആവശ്യത്തിനു പോയി തിരിച്ചു വരവേ ഈ പയ്യനെയും കൂടെ അവന്‍റെ അച്ഛനെയും അനിയത്തിയെയും കണ്ടു. ചപ്പ് കൊട്ടായില്‍*  രണ്ടു മൂന്നു ചാക്കുകള്‍ വിരിച്ച് അതിലിരുന്നു ഭക്ഷണം പങ്കുവെച്ച് കഴിക്കുന്നു. ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ ചെന്നു കയറിയപ്പോള്‍ അമ്മയും അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ സുബുവാത്തയും, സെയ്ദാക്കയും ഒക്കെ ഇവരെ കുറിച്ച് ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്നു. രാവിലെ വീട്ടില്‍ വന്നു വെള്ളം വാങ്ങിക്കൊണ്ട് പോയ അവന്‍റെ പേര്

റെഡ്ഢി ശേഖര്‍ എന്നായിരുന്നു. അനിയത്തിയുടെ പേര് റെഡ്ഢി റാണി. സെയ്ദാക്കയ്ക്ക് നന്നായി തമിഴും തെലുങ്കും ഹിന്ദിയും ഒക്കെ അറിയാം. അങ്ങനെ ചോദിച്ചു മനസിലാക്കിയതാണ് പേരും നാടുമൊക്കെ. തുടര്‍ന്നുള്ള ദിവസങ്ങളില്‍ വെള്ളം വാങ്ങാന്‍ വരുമ്പോള്‍ തിളപ്പിച്ചാറിയ കരിങ്ങാലിയും മറ്റും കൊടുത്തു വിടാന്‍ തുടങ്ങി. അമ്മയും സുബുവാത്തയും വീട്ടില്‍ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടാക്കുമ്പോള്‍ ഒരു പങ്കു അവര്‍ക്കും കൊടുക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഇടയ്ക്ക് റെഡ്ഢി ശേഖര്‍ എന്‍റെ കയ്യില്‍ നിന്ന് വെള്ള പേപ്പറുകളും മറ്റും വാങ്ങിക്കൊണ്ട് പോകാറുണ്ടായിരുന്നു., അതില്‍ അവന്‍റെ പേരെല്ലാം എഴുതി തിരിച്ചു കൊണ്ടുവരും.. സാധാരണ നാടോടികുട്ടികള്‍ക്ക് ഇല്ലാത്ത ശീലമാണ് എഴുത്തും വായനയും. നിര്‍ബന്ധിച്ചാല്‍ പോലും അവര്‍ക്ക് അതിനൊന്നും താത്പര്യം കാണില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇവരുടെ ഈ പ്രവര്‍ത്തി ഞങ്ങള്‍ക്ക് കൌതുകമായിരുന്നു. വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ ചിലപ്പോഴൊക്കെ ചപ്പ് കൊട്ടായില്‍ അവരുടെ അടുക്കല്‍ പോയി നില്‍ക്കും. അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം അവരുടെ കൂടെ നില്‍ക്കവെ, അവരുടെ അച്ഛന്‍ അവര്‍ക്ക് ഞാന്‍ കൊടുത്ത പേപ്പറുകളില്‍ ഓരോന്ന് എഴുതി പഠിപ്പിക്കുന്നത്‌ കാണാനിടയായി.. സത്യത്തില്‍ അതൊരു പുതിയ അനുഭവമായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ക്ക്. ഇംഗ്ലീഷും തെലുങ്കും (തെലുങ്ക് തന്നെയാണോ എന്ന് അത്ര ഉറപ്പില്ല, എങ്കിലും അത് തന്നെ ആവാനാണ് സാധ്യത.) ഒക്കെ നല്ല വടിവൊത്ത കയ്യക്ഷരത്തില്‍ പുള്ളി എഴുതുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ അതിശയം തോന്നി. റെഡ്ഢി ശേഖര്‍ സുബുവാത്തയുടെ വാതില്‍ക്കല്‍ വന്നുനിന്ന് ഇടയ്ക്കിടെ പ്യാജ് പ്യാജ് എന്ന് പറയും, ആര്‍ക്കും മനസ്സിലായില്ല. ഹിന്ദി ക്ലാസ്സില്‍പ്പോയി തുടങ്ങിയ സമയമായതു കൊണ്ട് എനിക്ക് വേഗം പിടികിട്ടി അവന്‍ ഉള്ളിക്ക് വേണ്ടിയാണ് പറയുന്നതെന്ന്. പച്ച ഉള്ളി അതേപടി കഴിക്കാന്‍ അവനു വല്ല്യ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.. അതുപോലെ അവന്‍റെ കുഞ്ഞനിയത്തിക്കും. രണ്ടുപേരും സ്നേഹത്തോടെ അതെല്ലാം ആസ്വദിച്ച്, പങ്കുവെച്ചു കഴിക്കുന്നത്‌ കാണുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ മനസ്സിലും ഒരു സന്തോഷം. പൊതുവേ നാടോടിക്കൂട്ടങ്ങളില്‍ കാണുന്നത് പോലെ കള്ളും കഞ്ചാവും കഴിച്ച് മക്കളെ ഉപദ്രവിച്ച് നടക്കുന്ന കൂട്ടത്തില്‍ ആയിരുന്നില്ല അവരുടെ അച്ഛന്‍. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അദ്ദേഹത്തോടും ഞങ്ങള്‍ക്ക് നല്ല മതിപ്പായിരുന്നു. 

അവര്‍ മൂന്നുപേരോടുമുള്ള ഇഷ്ടം കൂടവേ, പല സമയങ്ങളിലായി അവരെ കുറിച്ച് കൂടുതല്‍ ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കി. ആന്ധ്രയിലും ഒഡീഷയിലും ഇപ്പോഴുള്ളത് പോലെ, മുന്‍പൊരിക്കല്‍ വന്ന പ്രളയത്തിന്‍റെയും മറ്റു പ്രകൃതിദുരന്തങ്ങളുടെയുമെല്ലാം ബാക്കിപത്രമാണ് അവരുടെ ജീവിതം. നാട്ടില്‍ കൃഷി ചെയ്യാന്‍ ഏക്കറുകണക്കിന് ഭൂമിയും, സ്വത്തും, വീടും എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു ധനികനായിരുന്നു അവന്‍റെ അച്ഛന്‍. അമ്മയ്ക്ക് എന്തോ അസുഖം ഉണ്ടായിരുന്നു.. കുറേ കാശെല്ലാം ചിലവഴിച്ച് ചികിത്സിച്ചുവെങ്കിലും അതെല്ലാം വിഫലമായി. അതുപോലെ തന്നെ, വെള്ളപ്പൊക്കത്തില്‍ കൃഷി നശിക്കുകയും വീടും അത് നിന്നിടവുമെല്ലാം ജനവാസയോഗ്യമല്ലാതാവുകയും ചെയ്തു. പിന്നെ പലയിടങ്ങളില്‍ കറങ്ങിത്തിരിഞ്ഞ് ഒടുക്കം വന്നു ചേര്‍ന്നതാണ് വയനാട്ടില്‍. 

രണ്ടുമാസത്തോളം അവര്‍ ഞങ്ങളുടെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആയിടയ്ക്ക് എന്‍റെ പഴയ ഒന്നുമെഴുതാത്ത നോട്ട്ബുക്ക്സ് എല്ലാം അവനെടുത്ത് കൊടുക്കുമായിരുന്നു അമ്മ. എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ എഴുതി പഠിക്കാന്‍. പിന്നെ കുറേക്കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവര്‍ അവിടം വിട്ടു പോയി.. എങ്ങോട്ട് എന്നൊന്നും അറിഞ്ഞില്ല.. റിപ്പണ്‍ ഭാഗത്ത് എവിടേക്കോ ആണ് പോയതെന്ന് പിന്നീടറിഞ്ഞു.  മനസ്സിന് ഒരുപാട് സന്തോഷം തോന്നിയത് മറ്റൊരുകാര്യം അറിഞ്ഞപ്പോഴാണ്, റെഡ്ഢി റാണിയും, റെഡ്ഢി ശേഖറും ഏതോ സ്കൂളില്‍ പഠിക്കുന്നു എന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍. അവരെ വെറുമൊരു നാടോടി കുട്ടികളായി വളര്‍ത്താന്‍ ആ അച്ഛന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല.. മനസ്സില്‍ സന്തോഷവും ബഹുമാനവും എല്ലാം തോന്നി അദ്ദേഹത്തോട്. അറിഞ്ഞത് സത്യമാണെങ്കില്‍ ഇന്നും ചുണ്ടയിലെ ഏതോ കോണ്‍വെന്റില്‍ നിന്ന് കൊണ്ട് റെഡ്ഢി റാണി പഠിക്കുന്നുണ്ടാവണം.

__
ആന്ധ്രയിലെയും
ഒഡീഷയിലെയും ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥകളെ കുറിച്ച്ബ്ലോഗ്ഗര്‍ സുഹൃത്തായ ഷിറാസ് ഇക്ക ഒരു പോസ്റ്റ്‌ ഇട്ടപ്പോഴാണ് ഇവരെ കുറിച്ച് വീണ്ടും ഓര്‍മ്മ വന്നത്. അപ്പോള്‍ മുതല്‍ എഴുതണം എന്ന് കരുതിയെങ്കിലും, അവരെ കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മകള്‍ എന്നെയും എന്‍റെ പ്രിയനാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചുവിളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതിനാല്‍ വൈകിപ്പോയി.. ചപ്പ് കൊട്ടായിയും പാടിയിലെ റൂമും.. മന്‍സൂറും റാഷിയും കുഞ്ഞാപ്പുവും യൂനസും, സുബുവാത്തയും (സുബൈദ), നാട്ടുകാര്‍ സ്നേഹത്തോടെ ചെറുക്കാക്കാ എന്ന് വിളിക്കുന്ന സെയ്ദാക്കയും, സുബുവാത്തയുടെ മകന്‍ കുഞ്ഞാവയും, കുഞ്ഞിമ്മയെന്നു മറ്റുള്ളവരും കുഞ്ഞാമാന്ന് ഞാനും വിളിക്കുന്ന അവരുടെ മകള്‍ ഫസീലയും... അങ്ങനെ അങ്ങനെ ഓരോരുത്തരെയും മനസ്സില്‍ കണ്ടുപോയി.. എഴുതുന്ന ഓരോ നിമിഷവും... എല്ലാവരെയും വീണ്ടും കാണണം എന്ന് തോന്നി. അവര്‍ക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ഒരുപാടു സമയം ചിലവഴിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന നേരത്ത് വീണ്ടും ചുരം കയറണം. ആ മണ്ണില്‍ ജീവിച്ചു മരിക്കണം. ആ വയനാടന്‍ മണ്ണില്‍ എന്‍റെ പിന്‍ഗാമികള്‍ വളരണം.

നിര്‍ത്തുന്നു.



ഓഗസ്റ്റ്‌ 27

ചില ദിനങ്ങള്‍.. ഓര്‍മ്മകള്‍.. അതങ്ങനെയാണ്.. സുഖമാണോ ദുഃഖമാണോ പകരുന്നത് എന്നറിയില്ല. എങ്കിലും നിര്‍ജ്ജീവമായ ചില വികാരങ്ങള്‍ എപ്പോഴും സമ്മാനിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരിക്കും. ഒരുപാട് പേര്‍ക്ക് മുന്നില്‍ ഒരു ചോദ്യചിഹ്നമായി ഒട്ടേറെ രഹസ്യങ്ങള്‍ ഒളിപ്പിച്ച് വെച്ച് ജീവിച്ചു മരിക്കാന്‍ എനിക്ക് തീരെ ഇഷ്ടമില്ല.. ഓണ്‍ലൈന്‍ സൗഹൃദം എന്നോ ഓഫ്‌ലൈന്‍ സൗഹൃദം എന്നോ വേര്‍തിരിവില്ലാതെ എന്‍റെ സുഖവും ദുഃഖവും എല്ലാം ഞാന്‍ നിങ്ങളോട് പങ്കുവെച്ചിട്ടുണ്ട്. അതില്‍ പലരോടും വ്യക്തമായ ഉത്തരം നല്‍കാതെ ഒഴിഞ്ഞുമാറിയതും പറയാതെ ബാക്കിവെച്ചതുമായ ഒരേയൊരു ചോദ്യം.. ഈ ദിവസത്തിന്‍റെ പ്രത്യേകത.

എന്‍റെ സ്വന്തം വീട്ടില്‍ നിന്നും എന്‍റെ മനസ്സിന് പുറകെ ശരീരവും ഇറങ്ങി വന്നതിന്‍റെ രണ്ടാം വാര്‍ഷികം.. അതിന്നാണ്.. മറ്റൊരു വശം ചിന്തിച്ച് പറഞ്ഞാല്‍ ഇറക്കിവിട്ടതിന്‍റെ രണ്ടാം വാര്‍ഷികം.. നല്ലതെന്നോ ചീത്തതെന്നോ വേര്‍തിരിച്ചു കാണാന്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടില്ല ഈ തീരുമാനത്തെ. ഒരിക്കല്‍ തിരിച്ചു ചെല്ലും ഏതായാലും ഇപ്പോഴില്ല.. വയനാട്ടില്‍ ഒരു കുഞ്ഞുകൂട് കൂട്ടിയിട്ട്.. അതുവരെ ഒരു മടക്കയാത്രയില്ല. എന്‍റെ പാത ഞാന്‍ സ്വയം തിരഞ്ഞെടുത്തതാണ്. അതിലെ കല്ലും മുള്ളും അനുഭവിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ബാധ്യസ്ഥനാണ്.

ഈ നടപ്പാതയില്‍ താങ്ങായും തണലായും കൂടെ നിന്ന ഒരുപാട് പേരുണ്ട്.. സുഹൃത്തുക്കള്‍. സൌഭാഗ്യങ്ങളുടെ കൂടാരത്തില്‍ നിന്നും നഷ്ടങ്ങളുടെ നിലയില്ലാക്കയത്തിലേക്ക് കാല്‍വെച്ചിറങ്ങുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ നഗ്നപാദനായിരുന്നു.. എന്നാല്‍ പണയം വെക്കാത്ത അഭിമാനവും, ജയിക്കാനുള്ള വാശിയും, ജീവിച്ചുകാണിക്കുവാനുള്ള അഭിനിവേശവും കൈമുതലായിരുന്നപ്പോള്‍ വീണിടം വിഷ്ണുലോകമായി മാറി. കയത്തില്‍ നിന്നും കരകയറ്റാന്‍ സ്നേഹനിധികളായ ഒരുപാട് സൌഹൃദങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. പേരെടുത്ത് പറഞ്ഞാല്‍ തൂലികയിലെ മഷി തികയാതെ വരും. പിന്നീടൊരിക്കലും തിരിഞ്ഞു നോക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല. പിന്നിട്ട വഴികളിലെ നഷ്ടങ്ങളെ തോല്‍പ്പിക്കുന്ന വിജയത്തിന്‍റെ കണക്കുപുസ്തകം എഴുതി തുടങ്ങിയത് അവിടെയാണ്.

ചെറുസ്വപ്നങ്ങളും ചിന്തകളുമായി പ്രിയനാടിന്‍റെ ഒരു കോണില്‍ ഒതുങ്ങിക്കൂടാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്‍ ആഗ്രഹിച്ചതിലും അധികം നേടി സ്വയം കെട്ടിപ്പടുത്ത ജീവിതം ആസ്വദിക്കുമ്പോള്‍ അച്ഛനോട് വഴക്കിട്ട് വീട് വിട്ടതിന്‍റെയോ തനിച്ചു താമസിക്കുന്നതിന്‍റെയോ പരിഭവങ്ങളും പരാതിയും തെല്ലും അലോസരപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല. കൂട്ടിനുള്ളത്‌ ആ അച്ഛന്‍ പകര്‍ന്ന് തന്ന എഴുത്തും വിദ്യയും എന്നതും മറക്കുന്നില്ല. എന്‍റെ പേരില്‍ ഒരു 'പാതി' അച്ഛനാണ് എന്നെ ഞാനാക്കിയ മനുഷ്യന്‍. എന്നാല്‍ അതിലേറെ വലുത് എനിക്ക് നിങ്ങള്‍ തന്നെയാണ്.. ഞാനും നിങ്ങളും അടങ്ങുന്ന നമ്മള്‍ ആണ് വലുത്.. എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ മുന്‍പില്‍ രഹസ്യങ്ങളില്ല.. കപടനാട്യങ്ങളില്ല. ഈ യാത്ര നിങ്ങളോടൊപ്പം തുടരുക തന്നെ ചെയ്യും. ഈ വീഥിയില്‍.. എനിക്കായ് വെട്ടിയ വീഥിയില്‍ വീഥി തീരുവോളം... ... എന്‍റെ പ്രിയരോടൊപ്പം...

നിറഞ്ഞ സ്നേഹത്തോടെ ...

പൂര്‍വ്വജന്മ സൗഹൃദം..

മുന്‍ധാരണകളെ തിരുത്തുന്നവയാണ്
ചില മുഖങ്ങള്‍
ഒരു സൌഹൃദ സ്പര്‍ശമായ്..
നീറുന്ന പ്രണയത്താല്‍
മുറിവേറ്റ ഹൃദയത്തെ
ആശ്വാസവാക്കുകളാല്‍ തലോടി
പൂര്‍വ്വജന്മ സൗഹൃദം
പുനരാരംഭിക്കുന്ന ചിലര്‍...
__

ഒരു നിശാഗന്ധി പുഷ്പത്തിന് സമര്‍പ്പിക്കുന്നു. :)

സ്വാതന്ത്ര്യദിന ചിന്തകള്‍

ഭാരതീയരായ നാം സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്‍റെ പിറന്നാള്‍ ആഘോഷിക്കുകയാണ്. ആര്‍ഷ ഭാരതത്തിന്‌ സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടിയിട്ട് 66 വര്‍ഷം തികയുന്നു. ഈ അറുപത്തിയേഴാം സ്വാതന്ത്ര്യദിനത്തില്‍ ഭാരതം കൈവരിച്ച നിരന്തരമായ നേട്ടങ്ങളും, വികസനങ്ങളും, ജനാധിപത്യത്തിന്‍റെ തിളക്കവും നമുക്ക് അഭിമാനിക്കുവാന്‍ വക നല്‍കുന്നു. കൂടാതെ ലോക ഭൂപടത്തില്‍ പൊട്ടലുകളും പിളര്‍പ്പുകളും ഉണ്ടാകുമ്പോഴും ഇന്ത്യ ഇന്നും അഖണ്ഡതയോടെ തല ഉയര്‍ത്തി നില്‍ക്കുന്നു.

ഇത്തരം മധുരിക്കുന്ന ഓര്‍മ്മകള്‍ സ്വാതന്ത്ര്യദിനം നമുക്ക് നല്‍കുമ്പോഴും നമ്മുടെ രാഷ്ട്രപിതാവ് മഹാത്മാഗാന്ധി ആഗ്രഹിച്ചത്‌ പോലുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തില്‍ നിന്നും നാം വളരെ അകലെയാണ്. വലിയ ആവേശമില്ലാതെ സ്വാതന്ത്ര്യദിനങ്ങള്‍ ഒരു ചടങ്ങായി ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്നു.സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ച് സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ നെയ്തെടുക്കാന്‍ കഴിവില്ലാത്ത, സ്വാതന്ത്ര്യത്തില്‍ നമ്മള്‍ വഹിക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്ത്വങ്ങളെക്കുറിച്ച് ബോധമില്ലാത്ത  ഒരു ജനതയാണ് നാമിന്ന്.


സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന് ഗാന്ധിജി ഒരുക്കിയ മനുഷ്യബന്ധം നാമിന്ന് കാറ്റില്‍ പറത്തി. അധികാര മോഹവും, അഴിമതിയും, സ്വാര്‍ത്ഥ താത്പര്യങ്ങളും മുന്നില്‍ കണ്ടുകൊണ്ട്‌ ആദര്‍ശങ്ങളെ കൈവെടിയുന്നു. ഈ പ്രവണത ഇന്ന് രാജ്യത്തെ വികൃതമാക്കിയിരിക്കുന്നു. ജനാധിപത്യവും മത ഐക്യവും നമ്മള്‍ പ്രഹസനമാക്കിതീര്‍ത്തു. രാജ്യതാത്പര്യങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാനോ വിലമതിക്കാനോ ഇന്ന് നമുക്ക് കഴിയുന്നില്ല.  നാം ഒരു രാഷ്ട്രമായി, ഒരു ജനതയായി രൂപാന്തരപ്പെടേണ്ടത് മനുഷ്യബന്ധത്തിലൂടെയാണ് എന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കേണ്ട കാലം കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു.


ഈ ദിവസങ്ങളില്‍ നമ്മള്‍ ഓര്‍ക്കേണ്ട പലരുമുണ്ട്. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു വേണ്ടി ജീവന്‍ ബലിയര്‍പ്പിച്ച വീരദേശാഭിമാനികളെ, അതിലൂടെ അവരുടെ സ്വപ്ന സാക്ഷാത്കാരത്തിന് വേണ്ടി പ്രയത്നിക്കേണ്ടത് നമ്മുടെ കര്‍മ്മമാണ്‌. 
രാജ്യത്തെ പിളര്‍ക്കാന്‍ നാം അനുവദിക്കരുത്. വിഭജനം ഇല്ലാതാക്കാന്‍, ജനബന്ധം ഊട്ടിയുറപ്പിക്കാന്‍ നമ്മള്‍ തയ്യാറാവണം. കണ്മുന്നില്‍ നടക്കുന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങള്‍ വിലയിരുത്താന്‍ ഓരോ പൌരനും ബാധ്യസ്ഥനാണ്. 

ദൈവം നമ്മുടെ രാജ്യത്തെ രക്ഷിക്കട്ടെ.. ഗാന്ധിസ്മരണകള്‍ നമുക്ക് വഴി കാണിക്കുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളാകട്ടെ.. മൂല്യങ്ങള്‍ നമ്മളെ പുതിയ മനുഷ്യരാക്കട്ടെ..!!

ഐക്യം നമ്മുടെ ശക്തി....    കര്‍മ്മം നമ്മുടെ ലക്ഷ്യം

എന്‍റെ എളിയ വാക്കുകള്‍ നമ്മുടെ ധീരദേശാഭിമാനികള്‍ക്ക് സമര്‍പ്പിച്ചു കൊണ്ട്  വിടവാങ്ങട്ടെ... 



ജയ്ഹിന്ദ്.

__________

നാലാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ സ്കൂളില്‍ സ്വാതന്ത്ര്യദിനത്തില്‍ നടത്തിയ പ്രസംഗമത്സരത്തില്‍ ഞാന്‍ അവതരിപ്പിച്ച പ്രസംഗം. ഞങ്ങളുടെ കുടുംബസുഹൃത്തായ അനിയേട്ടന്‍ എഴുതിതന്നത്. അന്നേ ദിവസം നടന്ന മത്സരത്തില്‍ എനിക്ക് രണ്ടാം സ്ഥാനവും പ്രിയ സുഹൃത്ത് വിഷ്ണുവിന് ഒന്നാം സ്ഥാനവും ലഭിച്ചിരുന്നു. ഇന്നും ഈ വരികള്‍ക്ക് പ്രാധാന്യം ഉണ്ടെന്ന് തോന്നിയതിനാല്‍ പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യുന്നു.. :)



-San-

പെങ്ങള്‍ക്കൊരു സമ്മാനം.

     എന്‍റെ ജീവിതത്തിലെ പ്രിയപ്പെട്ട ദിവസങ്ങളുടെ പട്ടികയിലേക്ക് ഒരു ദിനം കൂടി. ഓരോ ദിനവും വിലപ്പെട്ടത്‌ തന്നെയെങ്കിലും ചില ദിവസങ്ങളോട് കൂടുതല്‍ പ്രിയം തോന്നും എന്ന് പറയാതെ വയ്യ. അങ്ങനെ ഒരു ദിനമാണിന്ന്. എന്‍റെ ചേച്ചിക്ക് എന്‍റെ വക ഒരു കുഞ്ഞു സമ്മാനം നല്‍കാന്‍ കഴിഞ്ഞ നാള്‍. ഏറെക്കാലമായുള്ള ഒരു സ്വപ്നം സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെട്ടനാള്‍..


ഇനി അവള്‍ക്കൊരു കൂട്ടായി ഇതുണ്ടാവട്ടെ...  എന്‍റെ താഴെ ഇനി കുറച്ച് അനിയത്തിമാര്‍ കൂടെയുണ്ട്, ഏഴെട്ടെണ്ണം.. അവര്‍ക്കും സമയമാകുമ്പോള്‍ ഓരോ സ്കൂട്ടര്‍ വീതം വാങ്ങി നല്‍കണം എന്നുണ്ട്. അനിയന്‍കുട്ടന് ഒരു ബൈക്കും.. സമയമാവട്ടെ.. :)

Fucking Wedding.


ഹെഡിംഗ് കേട്ട് ഞെട്ടണ്ട. പുതിയ കോടതി വിധികളും നാട്ടാരുടെ സംശയങ്ങളും ആധികളും വിമര്‍ശനങ്ങളും ഒക്കെ കേട്ടപ്പോള്‍ ഓര്‍മ വന്നൊരു കഥ പറയാം എന്ന് കരുതി വന്നതാ.. പണ്ട് പണ്ട്.. വളരെ പണ്ട് നാട്ടിലൊക്കെ വിഭവങ്ങള്‍ ഒക്കെ കുറവായിരുന്ന സമയത്ത് ജനനനിരക്ക് നിയന്ത്രിക്കുക എന്നൊരു ഭാരിച്ച ജോലി രാജാക്കന്മാര്‍ക്ക് ഏറ്റെടുക്കേണ്ടി വന്നു. നാടിന്‍റെ ക്ഷേമത്തിനും ഐശ്വര്യത്തിനും ഈ നിയന്ത്രണം കൂടിയേ തീരു എന്നൊരവസ്ഥ സംജാതമായപ്പോള്‍ ഒരു നിയമം കൊണ്ട് വന്നു. എന്തെന്ന് വെച്ചാല്‍, കല്യാണം കഴിഞ്ഞ ദമ്പതികള്‍ക്ക് കുട്ടികള്‍ വേണം എന്നുണ്ടെങ്കില്‍ ലൈംഗീക ബന്ധത്തില്‍ ഏര്‍പ്പെടുന്നതിനു രാജാവിന്‍റെ അനുമതി ആവശ്യമാണ്‌ എന്നൊരു നിയമം. മാത്രവുമല്ല, ഇത്തരം അനുമതി കിട്ടിയവര്‍ ആദ്യം ചെയ്യേണ്ടത് സംഭവം നടക്കുന്നിടത്ത് വഴിയില്‍ നിന്ന് നോക്കിയാല്‍ കാണാവുന്ന വിധത്തില്‍ "Fornicating Under the Consent of King' എന്ന് വെണ്ടയ്ക്കാ അക്ഷരത്തില്‍ എഴുതി വെക്കുകയും വേണമത്രേ... [പ്രധാന സംഭവങ്ങള്‍ ഒക്കെ അടച്ചുപൂട്ടി തന്നെയാണെന്ന് കരുതാം.. ബോര്‍ഡ് വെക്കേണ്ടത് പുറത്താണെന്ന് മാത്രം]

FUCK എന്ന വാക്കിന്‍റെ ഉല്പത്തിയെ കുറിച്ചുള്ള പ്രചാരമേറിയ ഒരു കഥ മാത്രമാണിത്. എന്നാല്‍ ഇക്കാലത്തെ സംഭവവികാസങ്ങളെ തട്ടിച്ചു നോക്കുമ്പോള്‍, കോടതി വിധിയും മറ്റും പരിഗണിക്കുമ്പോള്‍ ഇങ്ങനെ നടന്നു കഴിഞ്ഞാല്‍ അത് കല്യാണമായത്രേ.. ചുരുക്കത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ Fucking is a kind of Wedding.

വാദങ്ങളും പ്രതിവാദങ്ങളും ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും.. എന്നാല്‍ കാലാകാലങ്ങളായി നാം അനുവര്‍ത്തിച്ചു പോരുന്ന കല്യാണം എന്ന പവിത്രമായ ആചാരത്തെയും, നാടിന്‍റെ സംസ്കാരത്തെയും അവഹേളിക്കുന്നതല്ലേ ഈ വിധി എന്ന് കൂടെ ഓര്‍ത്ത്‌ പോവുകയാണ്. മുന്‍കാല പ്രാബല്യത്തോട് കൂടി നിയമം വരാതിരുന്നാല്‍ പലര്‍ക്കും നന്ന്..

_
ലാലേട്ടന്‍ 'ചിത്രം' സിനിമയില്‍ ചോദിക്കുന്നത് പോലെ .. "എത്ര സുന്ദരമായ ആചാരങ്ങള്‍... വേറെയുമുണ്ടോ ??"

Say Thank You.. :-)

നല്ലതെന്തെങ്കിലും പറയാന്‍ ആളുകള്‍ക്ക് മടിയാണ്, അതുപോലെ തന്നെ നല്ല ചിന്തകള്‍ പങ്കുവെക്കുമ്പോള്‍ വാക്കുകള്‍ അടുക്കി വെക്കാന്‍ പ്രയാസവുമാണ്. ഈ ആളുകള്‍ എന്നൊക്കെ വെറുതെ ഒരു രസത്തിനങ്ങു പറഞ്ഞു പോയതാണ്, എന്നെ മാത്രം കണക്കിലെടുത്താല്‍ മതിയാകും. എന്തിനും ഏതിനും സമയമുണ്ട്.. എന്നാല്‍ ആവശ്യത്തിന് മാത്രം കാണില്ല. ഒരു നല്ലവാക്ക് പറയാനോ നല്ല ചിന്തകള്‍ പങ്കുവെക്കുവാനോ ഞാന്‍ ചിലവഴിക്കുന്ന സമയം തുലോം തുച്ഛം.. എങ്കിലും ഇത് പറയാതെ വയ്യ. സത്യത്തില്‍ മുന്‍പൊരിക്കല്‍ പറയാനിരുന്നതാണ്, എന്തോ .. ആയിടയ്ക്കാണ് ബൂലോകത്ത് സജീവമായ ഏരിയല്‍ ഫിലിപ്പേട്ടന്‍റെ 'നന്ദി'യെ കുറിച്ചുള്ള ബ്ലോഗ്‌ വായിച്ചത്. ഞാന്‍ പറയാനിരുന്നതിന് സമാനമായ മറ്റൊരു സംഭവം ഫിലിപ്പേട്ടന്‍ പറഞ്ഞതിനാല്‍ അന്ന് ഞാന്‍ പിന്‍വലിഞ്ഞു.
എന്നാല്‍ ആ സംഭവത്തിന് കാരണമായ വ്യക്തിയെ കാണുമ്പോഴെല്ലാം 'അയ്യോ, ഇതെഴുതിയില്ലല്ലോ ?' എന്നൊരു ചിന്ത വന്നുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു. ഇന്ന് ആ മൌനം വെടിയുകയാണ്.

അന്നും ഒരു മഴക്കാലമായിരുന്നു. ജോലി തിരക്കിനിടയില്‍ നിന്നും സുഹൃത്തിനെ ബീച്ചിനു സമീപം വരെ കൊണ്ട് വിടുന്നതിനായി വീഗോയുമായി പുറത്തിറങ്ങി. ചെറുതായി മഴ പൊടിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു, കോഴിക്കോട്ടെ പ്രശസ്തമായ CH മേല്‍പ്പാലത്തിന് കുറച്ചപ്പുറം ഉണ്ണിയേട്ടനെ കൊണ്ട് വിട്ടതിന് ശേഷം മടങ്ങാനിരിക്കവേ വണ്ടി വല്ലാതൊന്നു പാളി. ഒരു വശത്തേക്ക് നീക്കി നിര്‍ത്തി ഇറങ്ങി നോക്കിയപ്പോള്‍ പിന്നിലെ ടയര്‍ പഞ്ചറായിരിക്കുന്നു. ഓഫീസില്‍ തിരിച്ചെത്തിയതിന് ശേഷം പിന്നെയും ചില ജോലികള്‍ അവശേഷിച്ചിരുന്നതിനാല്‍ പെട്ടെന്ന് തന്നെ മടങ്ങുകയും വേണം. ഹോട്ടല്‍ നളന്ദക്ക് സമീപം 'കൂര്യാല്‍ ലൈനില്‍' നിന്നും മേപ്പട്ടും നോക്കി പഞ്ചറടയ്ക്കാന്‍ മാര്‍ഗം തേടവേ അടുത്തുണ്ടായിരുന്ന മുറുക്കാന്‍ കടക്കാരന്‍ പാലത്തിനു കീഴ്പ്പോട്ട് വിരലുചൂണ്ടിയിട്ട് പറഞ്ഞു അവിടെ ചെന്നാല്‍ പഞ്ചറടയ്ക്കാമെന്ന്.

ചാറ്റമഴയും കൊണ്ടുകൊണ്ട് വീഗോ ഉരുട്ടിയുരുട്ടി ഒരുവിധം കടയിലെത്തി. കുറച്ച് മുന്‍പേ തന്നെ പഞ്ചര്‍ അടയ്ക്കാന്‍ വന്നൊരാള്‍ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു, ഒരു മദ്ധ്യവയസ്കന്‍.  തിരക്കുകളും ആവശ്യങ്ങളും ദയനീയ മുഖഭാവത്തില്‍ പറഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോള്‍ പാവത്തിന് മനസ്സലിഞ്ഞു. ആദ്യം എന്‍റെ വണ്ടി നോക്കിക്കോളാന്‍ പറഞ്ഞു. പോക്കറ്റില്‍ ആകെയുണ്ടായിരുന്നത് വെറും 105 രൂപയാണ്. പാലത്തിനു താഴെ തന്നെ തൊട്ടപ്പുറത്തുള്ള ചായക്കടയില്‍ ചെന്നൊരു കട്ടന്‍ കുടിച്ചപ്പോള്‍ അഞ്ചും തീര്‍ന്നു. തിരിച്ചെത്തിയപ്പോഴേക്കും പണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നെ കണ്ടയുടന്‍ ഒരു കുഞ്ഞാണിയെടുത്ത് കയ്യിലേക്ക് വെച്ച് തന്നു. ഇവനാണ് പണി പറ്റിച്ചതെന്നു പറഞ്ഞു. അത് കയ്യിലേക്ക് വാങ്ങവേ തികച്ചും ഹാസ്യരൂപേണ "വളരെ നന്ദീണ്ട്" എന്ന് ഞാന്‍ അറിയാതെ പറഞ്ഞു പോയി. ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ടയര്‍ തിരിച്ചു ഫിറ്റ്‌ ചെയ്യവേ കയ്യിലുള്ള നൂറു രൂപ നീട്ടിക്കൊണ്ട് ഞാന്‍ ചോദിച്ചു
"എത്രയാ ?"

"ഇപ്പോള്‍ എഴുപതായി, പിന്നെ ട്യൂബ് മാറ്റാനായിട്ടോ.. ഇതൊരു വല്ല്യ ഉറപ്പൊന്നും പറയാന്‍ കഴിയില്ല, അടുത്ത പണി കിട്ടുന്നതിന് മുന്‍പേ മാറ്റണം ട്ടോ" എന്നൊരു മറുപടിയും കിട്ടി.

തിരിച്ചു മുപ്പത് രൂപ തന്നപ്പോള്‍ നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ, വേഗം പണി കഴിഞ്ഞല്ലോ എന്ന ആശ്വാസത്തോടെ 'താങ്ക്യൂ  ചേട്ടാ' എന്ന് പുള്ളിയുടെ മുഖത്ത് നോക്കി പറഞ്ഞു. താങ്ക്യൂ എന്ന് കേട്ടത് കൊണ്ടാവണം തല കുലുക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ഒരു നിമിഷം എന്തോ ഒന്നാലോചിച്ചു നിന്നതിനു ശേഷം എന്‍റെ കയ്യില്‍ നിന്നും ബാലന്‍സ് തന്നതിലെ പത്തു രൂപ തിരിച്ചു വാങ്ങി. മേശയുടെ വലിപ്പില്‍ നിന്നും ഇരുപതു രൂപ എടുത്തു തന്നു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു "ഇപ്പോഴത്തെ പിള്ളേര്‍ക്ക് താങ്ക്സ് എന്നൊക്കെ പറയാന്‍ മടിയാ, പണി കഴിഞ്ഞാ പൊടീം തട്ടി അവന്മാരങ്ങ്‌ പോകും"

പത്ത് രൂപ കൂടി തിരിച്ചു കിട്ടിയ സന്തോഷത്തില്‍ ഒരു ചിരിയോടൊപ്പം ഒരു താങ്ക്സ് കൂടെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. തിരിച്ചു ഓഫീസിലേക്ക് വന്നു കൊണ്ടിരിക്കേ മനസ്സ് നിറയെ പുള്ളിയുടെ ചിരിയോടെയുള്ള ആ മറുപടിയായിരുന്നു. അതുപോലെ തന്നെ തീരെ ആത്മാര്‍ഥതയില്ലാതെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞ നന്ദിക്ക് കിട്ടിയ പത്ത് രൂപയും. കൂട്ടുകാരോട് പലപ്പോഴും താങ്ക്സ് എന്ന് പറയുന്നതിന് പകരം അവ്യക്തമായി 'ഡാങ്ങ്സ്' എന്നും മറ്റും പറയാറുണ്ട്‌. ഒരു അകല്‍ച്ചയോ ഫോര്‍മാലിറ്റിയോ തോന്നേണ്ട എന്ന് കരുതിയിട്ടാണ് അങ്ങനെ പറയാറുള്ളത്..  ഏകദേശം ഒരു കിലോമീറ്റര്‍ പോയപ്പോള്‍ എനിക്കെന്തോ ഞാന്‍ പറഞ്ഞ 'നന്ദിയില്‍' ഒരു തൃപ്തിക്കുറവ് തോന്നി. വണ്ടി വീണ്ടും തിരിച്ചു. ജോലി തിരക്കുകള്‍ ഉണ്ടെങ്കിലും, എന്നെ ഓഫീസില്‍ ചിലര്‍ കാത്തിരിക്കുന്നുവെങ്കിലും ഞാന്‍ വീണ്ടും ആ കടയിലേക്ക് ചെന്നു. എനിക്ക് വേണ്ടി മാറി തന്ന ചേട്ടന്‍റെ വണ്ടിയായിരുന്നു അപ്പോള്‍ അയാള്‍ നോക്കി കൊണ്ടിരുന്നത്. അതിനിടയില്‍ ആകാക്ഷയോടെ എന്നെ നോക്കി. വണ്ടിയില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങാതെ തന്നെ, നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ, ആത്മാര്‍ഥമായി തന്നെ ഞാന്‍ ഒരിക്കല്‍ കൂടി നന്ദി പറഞ്ഞു.
 "ഞാന്‍ ഒരു താങ്ക്സ് കൂടെ പറയാന്‍ വന്നതാ.. " എന്നും പറഞ്ഞു മറ്റൊരു മറുപടിക്കോ, നിനക്കെന്താ വട്ടാണോ? എന്ന മറുചോദ്യത്തിനോ കാത്തു നില്‍ക്കാതെ ഞാന്‍ തിരിച്ചു പോന്നു. കുറ്റബോധമോ തൃപ്തിക്കുറവോ ഒന്നുമില്ലാതെ തന്നെ.. 

-SAN-

'Thank you' സിനിമയുടെ പ്രചാരണാര്‍ത്ഥം മലയാളം ബ്ലോഗേഴ്സും , ജയസൂര്യ ഓണ്‍ലൈനും, നീലക്കുയില്‍ മീഡിയയും ചേര്‍ന്നു നടത്തിയ മത്സരത്തിലേക്ക്..

സന്ദര്‍ശിക്കുക
https://www.facebook.com/ThankYouMMovie
https://www.facebook.com/groups/malayalamblogwriters/


വിട..



വാടാമല്ലിയുടെ ചിത്രം മനോദളങ്ങളില്‍ നിന്നും എടുത്തത് ... 

ന്‍റെ കുസൃതി കുട്ടി.

ആരുടെയെങ്കിലും നല്ല സുഹൃത്തായിരിക്കുക എന്നതൊരു ഭാഗ്യമാണ്. എന്നാല്‍ അവരില്‍ പലരും നമ്മെ ഒരു സഹോദരനോ സഹോദരിയോ ഒക്കെയായി കാണുമ്പോള്‍ അതൊരു സൌഭാഗ്യമാണ്. അങ്ങനെ നിരവധി സൌഹൃദങ്ങള്‍ ലഭിക്കുവാന്‍ ഭാഗ്യം ചെയ്തവനാണ് ഞാന്‍. അങ്ങനെയുള്ള ബന്ധങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ ഏറ്റവും വിലമതിക്കുന്ന ഒരാളുണ്ട്, ഒരനിയത്തി കുട്ടി.

അവളെ ഓര്‍ക്കുമ്പോഴെല്ലാം ചുണ്ടില്‍ ഒരു ചെറിയ ചിരി വിടരും. ആ ഉണ്ടക്കണ്ണി, കുസൃതി കുട്ടിയുടെ കാണിച്ചുകൂട്ടലുകളിലെല്ലാം ചിരിക്കാന്‍ എന്തെങ്കിലും കാണും, എനിക്കെന്നല്ല കാണുന്ന എല്ലാര്‍ക്കും. ഞാന്‍ ഏഴാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ ഹിന്ദി പഠിക്കുന്നതിനായി മറ്റൊരു സ്ഥാപനത്തില്‍ ചേര്‍ന്നു. സ്കൂളിലെ ജീവിതത്തിനെക്കാളും നന്നായി ആസ്വദിച്ചത് അവിടെയായിരുന്നു. അവിടെ വെച്ചാണ് ഈ കുസൃതി കുട്ടിയെ എനിക്ക് കിട്ടിയതും. ടീച്ചര്‍മാര്‍ക്കും കുട്ടികള്‍ക്കും ഒരുപോലെ പ്രിയങ്കരി ആയിരുന്നു അന്നവള്‍.

കൂട്ടത്തില്‍ ഒരല്പം മുതിര്‍ന്നത് ഞാന്‍ ആയിരുന്നതിനാല്‍ ആയിരിക്കണം എന്നോടവള്‍ക്ക് ഒരു ജേഷ്ഠതുല്ല്യ സ്നേഹം പ്രത്യേകം ഉണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇടയ്ക്കിടെ മറ്റുള്ളവരോടുള്ള ഇണക്കങ്ങളും പിണക്കങ്ങളും എല്ലാം എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. കാണാന്‍ എന്‍റെ സ്വന്തം അനിയത്തി കിങ്ങിണിയെ പോലെയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാവണം എനിക്കവള്‍ ഏറെ പ്രിയങ്കരിയായി മാറിയത്. എന്‍റെ കിങ്ങിണികുട്ടിക്കും ഇവള്‍ക്കും ഒരേ സ്വഭാവമാണെന്നും പലപ്പോഴും എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ഞങ്ങള്‍ക്ക് ക്ലാസ്സ്‌ ശനി, ഞായര്‍ ദിവസങ്ങളില്‍ ആയിരുന്നു. ഉച്ചയ്ക്ക് ചോറുണ്ണാന്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ അവളെ എന്‍റെ കൂടെയേ ഇരിക്കൂ.. അതുപോലെ എപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും കുസൃതികള്‍ ഒപ്പിച്ചു കൊണ്ടുമിരിക്കും.. അവിടെ ഇടവേളകളില്‍ ഞങ്ങള്‍ എന്തെങ്കിലും കളിക്കുക പതിവാണ്. എനിക്ക്, എന്‍റെ സമപ്രായക്കാര്‍ ആയ വേറെയും രണ്ടു സുഹൃത്തുക്കള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരും  ഞാനും എന്തെങ്കിലും വിഷയത്തില്‍ പിണങ്ങിയാലും ഇവള്‍ ആയിരുന്നു ഇടയില്‍ നിന്ന് പരിഹരിച്ചിരുന്നത്.  ഇത്രയുമൊക്കെ പറഞ്ഞു വന്നത് ഈയ്യടുത്തൊരു ദിവസം ഞാന്‍ അവളെ സ്വപ്നം കണ്ടു. അതും മുന്‍പൊരിക്കല്‍ നടന്ന അതെ സംഭവം.

അവളെ കുറിച്ചുള്ള എന്‍റെ ആദ്യ ഓര്‍മയും ഒരുപക്ഷെ ആ സംഭവം തന്നെയാണ്. ഹിന്ദി ക്ലാസ്സില്‍ പാഠഭാഗങ്ങള്‍ ഓരോരുത്തരായി തര്‍ജ്ജമ ചെയ്തു ക്ലാസ്സില്‍ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു രീതിയുണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കല്‍ ഇവള്‍ടെ ഊഴമെത്തി, പഠിക്കാന്‍ മിടുക്കിയാണെങ്കിലും ചോദ്യം ചോദിച്ചാല്‍ എന്തെങ്കിലും കുസൃതി ഒപ്പിച്ചേ അവള്‍ മറുപടി പറയൂ.. ഇത്തവണ, അവള്‍ കഥ പറയാന്‍ നേരം ജനലിലൂടെ പുറത്തെ മള്‍ബറി മരം നോക്കിയാണ് പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയത്. ജെസി ടീച്ചര്‍ അവളോട്‌ പറയും നേരെ നോക്കി കഥ പറയാന്‍..  എവിടെ ? ആര് കേള്‍ക്കുന്നു ? അവള്‍ വീണ്ടും പുറത്തേക്ക് നോക്കും. ടീച്ചര്‍ ഇടയ്ക്കിടെ അവളുടെ കാഴ്ച്ചയെ മറയ്ക്കും. അപ്പോള്‍ കഥയും നില്‍ക്കും... ആ കഥ പറച്ചില്‍ കണ്ടു നില്‍ക്കാന്‍ നല്ല രസായിരുന്നു.. "എനിക്കത് നോക്കാതെ കഥ പറയാന്‍ പറ്റൂല" " എന്നവള്‍ വളരെ വ്യക്തമായി തന്നെ പറഞ്ഞു.. ആരോ അവിടെ നിന്നും കഥ പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നത് പോലെ.. കഥ മുഴുവന്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ തിരിഞ്ഞു നിന്ന് എല്ലാരെയും നോക്കി ഒരു പഞ്ചാര ചിരിയും ചിരിച്ചു. ഒരു സിനിമയിലെ രംഗം എന്ന പോലെ ആ സംഭവം ഇന്നുമെന്‍റെ മനസ്സിലുണ്ട്.

ഞങ്ങള്‍ക്ക് പരസ്പരം ഉണ്ടായിരുന്ന അടുപ്പം അവിടെ വേറെ ആര്‍ക്കും ഉണ്ടായിരുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അതില്‍ പലര്‍ക്കും, സ്പഷ്ടമായി പറഞ്ഞാല്‍ എന്‍റെ കൂട്ടുകാരികള്‍ക്ക് അതില്‍ നല്ല അസൂയയും ഉണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഒരുപാട് നല്ല ഓര്‍മകളുമായി ഹിന്ദി ക്ലാസ്സിലെ ദിനങ്ങള്‍ കടന്നു പോയി. പിന്നെ ഞാന്‍ സ്കൂള്‍ മാറി, അവളെ കാണുന്നതും കുറവായിരുന്നു. വല്ലപ്പോഴും മേപ്പാടി ടൌണില്‍ വെച്ച് ഒരു നോട്ടം കണ്ടാലായി... അത്ര തന്നെ.

പിന്നെ മറ്റൊരോര്‍മ അമ്പലത്തിലെ ഉത്സവനാളുകളില്‍ ഒന്നാണ്. ന്‍റെ കുസൃതികുട്ടി ഒരു നല്ല നര്‍ത്തകിയാണ്, മേപ്പാടി അമ്പലത്തില്‍ ഉത്സവനാളുകളില്‍ കുട്ടികളുടെ കലാപരിപാടികള്‍ പതിവാണ്. അതിനിടയില്‍ ഒരിക്കല്‍ സ്ഥലത്തെ ഒരു പ്രമുഖ യുവഗായിക കച്ചേരി അവതരിപ്പിക്കാനും തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. എന്നാല്‍ ചെറിയ കുട്ടികളുടെ ഡാന്‍സ് കുറച്ചധികം ഉണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍ ഗായികയുടെ കച്ചേരിയുടെ സമയവും വൈകി കൊണ്ടിരിന്നു. അതില്‍ അവര്‍ക്ക് നല്ല അരിശമുണ്ടായിരുന്നു നടത്തിപ്പുകാരോട്, ഈ അരിശം മൂത്ത് നില്‍ക്കുന്നതിനിടയിലാണ് ന്‍റെ കുസൃതികുട്ടിയുടെ പേര് വിളിച്ചത്.. അവള്‍ സ്റ്റേജിലേക്ക് കയറി.. ഡാന്‍സ് ചെയ്യുന്നതിനിടയില്‍ 'ഈ യുവഗായിക' സ്റ്റേജില്‍ കയറി വന്നു. നടുവില്‍ തന്നെ നില്‍പ്പുറപ്പിച്ചു.. പരിപാടിയാകെ അലങ്കോലമായി. അത് കണ്ടപ്പോള്‍ എനിക്ക് വല്ല്യ വിഷമമായി. മനസ്സില്‍ ആ ഗാനകോകിലത്തെ ഒരായിരം വട്ടം ശപിച്ചിട്ടുണ്ട്.

വയനാട്ടിലെ അങ്കമെല്ലാം താത്കാലികമായി നിര്‍ത്തിവെച്ചുകൊണ്ട് കോഴിക്കോട്ടേക് ചുരമിറങ്ങിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ വല്ലാതെ മിസ്സ്‌ ചെയ്ത ഒരുപാട് പേരില്‍ ഒരാള്‍ അവളായിരുന്നു. പിന്നൊരിക്കല്‍ ഉത്സവത്തിന് വയനാട്ടിലേക്ക് പോയപ്പോഴാണ് അവളെ അവസാനമായി കണ്ടത്, അവളുടെ അമ്മയും കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.  ഞാന്‍ അവളെ ഇടയ്ക്കിടെ ഓര്‍ക്കാറുണ്ട് എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞു.. ഞാനും അവളും തിരക്കിലായിരുന്നു അധികം സംസാരിക്കാനോ മറ്റോ കഴിഞ്ഞില്ല... അതിനു ശേഷം ഇന്നുവരെ അവളെ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. അതില്‍ നല്ല വിഷമവും ഉണ്ട്. എന്‍റെ അമ്മയുടെ വയറ്റില്‍ പിറക്കാതെ പോയ എന്‍റെ പെങ്ങള്‍... ഇടക്കെപ്പോഴോ ഞങ്ങളുടെ ഒരു സുഹൃത്തുമായി സംസാരിക്കുന്നതിനിടയില്‍ അവളെ കുറിച്ച് സംസാരിച്ചപ്പോള്‍ വീണ്ടും അവളെ കാണാനും വിശേഷങ്ങള്‍ അറിയാനും ഒരു മോഹം.

#വയനാടന്‍ മണ്ണിലെ പ്രിയമുള്ള ഓര്‍മകളില്‍ ഏറ്റവും പ്രിയമുള്ള ഓര്‍മ്മകള്‍ മാത്രം ചികഞ്ഞപ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ തെളിഞ്ഞത്.


-san-

കൂട്ടുകാരന്‍

തെറ്റൊന്നു ചൊല്ലുമ്പോള്‍
തെറ്റെന്നു ചൊല്ലുമ്പോള്‍
തെറ്റീട്ടു പോവാതെ
തെറ്റ് തിരുത്തുന്നോന്‍
തെറ്റ് പറ്റാത്തൊരു കൂട്ടുകാരന്‍ .. :)

-san-

സഹൃദയ ബ്ലോഗേഴ്സ് കൂട്ടായ്മയിലെ ഹൃദ്യമായൊരു 'സ്പര്‍ശത്തിനും'
ആസ്ഥാന വരക്കാരനും മുഖപുസ്തകത്തിലെ കമന്‍റുകള്‍ക്ക് നല്‍കിയ മറുപടിക്കവിത ..  കവിതയല്ലിത് വെറും അഞ്ചുവരികള്‍ മാത്രം.  

അലസമായൊരു പകല്‍

ഓഫീസിൽ അവൻ തനിച്ചായിരുന്നു. ചുമരിലെ വിള ക്കുകളും മേശപ്പുറത്തെ കമ്പ്യൂട്ടറും പോക്കറ്റിലെ മൊബൈലും ചത്തിട്ടു മണിക്കൂർ രണ്ടുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.  ആര്യാടനെ മനസ്സിൽ  ശപിച്ചു കൊണ്ട് കറങ്ങുന്ന കസേരയിൽ മേപ്പോട്ടും നോക്കി ചാഞ്ഞിരിക്കുമ്പോൾ ഇനിയുള്ള മണിക്കൂറുകളിൽ എങ്ങനെ സമയം കൊല്ലും എന്ന ചിന്ത മാത്രമായിരുന്നു അവന്റെ മനസ്സിൽ.

പഴയ പത്രക്കെട്ടുകൾ വലിച്ചെടുത്തിട്ട് വായിക്കാൻ വിട്ടുപോയതും താത്പര്യമുള്ള വിഷയങ്ങൾ പ്രതിപാദിച്ചിരിക്കുന്നതുമായ എഡിറ്റോറിയല്‍ പേജുകള്‍ പരതി. നിര്‍ഭാഗ്യം എന്ന് പറയട്ടെ, അവന്റെ മനസ്സിനെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താന്‍പോന്ന ഒന്നും തന്നെ അവയില്‍ കണ്ടെത്താന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.

പുറത്തെ വെയില്‍ ഓഫീസിനു താഴെയുള്ള റോഡിലൂടെ അല്‍പനേരം ചുറ്റിനടക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തെയും തല്ലിക്കെടുത്തി. ജോലിത്തിരക്കേറിയ സമയങ്ങളില്‍ ഓഫീസ് ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്കു വെറുതെയൊന്നു കണ്ണെറിയുമ്പോള്‍ പോലും കാണാറുള്ള 'തരുണീമണികളില്‍' ഒന്നിനെ പോലും ഈ അലസമായിരിക്കുന്ന സമയത്ത് കാണാന്‍ കഴിയാത്തതിലും അവനു നിരാശയായിരുന്നു.

താമസിക്കുന്ന ഹോസ്റ്റലിലെ പിള്ളേര്‍ ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ നല്‍കിയ 'സബര്‍മതി അകലുകയോ' എന്ന പുസ്തകം ഒരിടക്കാലാശ്വാസമായിരുന്നു. ഗുജറാത്ത്കലാപവും,ഗോധ്രയിലെ നരഹത്യയുമെല്ലാം ലളിതമായി എന്നാല്‍ ആധികാരികമായി തന്നെ പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ട പുസ്തകം. വീണ്ടും ഒരൊന്നര മണിക്കൂര്‍ പോയതറിഞ്ഞില്ല.

വിദൂരതയില്‍ കണ്ണും നട്ട് ജനാലയില്‍ ചാരി കുറച്ചു നേരം നിന്നപ്പോള്‍ എങ്ങുനിന്നോ വന്നൊരിളം കാറ്റ് -മന്ദമാരുതന്റെ കുഞ്ഞിളം തലോടല്‍- മനസ്സിലും മുഖത്തും ഒരുപോലെ പ്രസരിപ്പ് നിറച്ചു. ആസ്വദിച്ചു ചെയ്യുന്ന ജോലിത്തിരക്കുകള്‍ക്കിടയിലും ഇത്തരം സുഖങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തുവാനും മറ്റും ശ്രമിക്കാതിരിക്കുന്നതില്‍ അവനു കുറ്റബോധം തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.

തലേദിവസം തന്നെ ഫേസ്ബുക്ക് പ്രൊഫൈല്‍ ഡിയാക്ടിവേറ്റ് ചെയ്തിരുന്നതിനാല്‍ ലൈക്കുകളെയും കമന്റുകളെയും നോട്ടിഫിക്കെഷനുകളെയും കുറിച്ചോര്‍ത്തുള്ള ആകുലതകള്‍ കുറവായിരുന്നു. ഫേസ്ബുക്ക് ഡിയാക്ടിവേറ്റ് ചെയ്തു കഴിഞ്ഞാല്‍ അവന്റെ അടുത്ത പടി റ്റിറ്റ്വെറിലും ഗൂഗിള്‍ പ്ലസിലും പോയി ഫേസ്ബുക്കിനെ കുറ്റം പറയുക എന്നുള്ളതാണ്.. എന്നാല്‍ ഇപ്പോള്‍ വീണ്ടും മുഖപുസ്തകത്തെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയതിനാല്‍ കുറ്റം പറയുന്ന കലാപരിപാടി ഇത്തവണ ഒഴിവാക്കി.

ആരെങ്കിലും ചോദിക്കാതെ വിശപ്പിനെ പറ്റി അവനോര്‍ക്കാറെയില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ സമയം രണ്ടുമണിയായതും അവനറിഞ്ഞില്ല. വേണോ വേണ്ടയോ എന്ന മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ ഉച്ചയൂണ് കഴിക്കുന്നു എന്ന് വരുത്തിത്തീര്‍ക്കാന്‍ പുറത്തിറങ്ങി.  പുറത്തു ഒരല്പം പോലും ചൂട് കുറഞ്ഞിട്ടില്ല. അരുണന്റെ പ്രഭാമയത്തില്‍ ഇരുനിറമുള്ള അവന്റെ ചര്‍മ്മം ഇനിയും ഇരുളുമോ എന്നവന്‍ ഭയപ്പെട്ടു. വാടിയ മുഖങ്ങള്‍ക്കിപ്പോള്‍ ഡിമാന്‍ഡ് കുറവാണത്രെ.

ഹോട്ടലില്‍ സാമാന്യം ഭേദപ്പെട്ട തിരക്കുണ്ടായിരുന്നു. കുറച്ചു നേരം പുറത്തെ കസേരയില്‍ തന്നെയിരുന്നു. നിറയെ ആളുകള്‍ ഉള്ളപ്പോള്‍ ചൂടുള്ള ഭക്ഷണം ആസ്വദിച്ചു കഴിക്കാന്‍ കഴിയില്ലായെന്നു അവനു തോന്നിക്കാണും.  തിരക്കൊന്നൊഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അകത്തുകയറി ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. കറി പിടിക്കാഞ്ഞിട്ടാകണം മുഴുവനും കഴിക്കാതെ പുറത്തിറങ്ങി. പൊരി വെയിലില്‍ തന്നെ പതിയെ തിരിച്ചു നടന്നു. നടത്തത്തിനു ഇത്തവണ വേഗം കുറവായിരുന്നു. ആങ്ങിത്തൂങ്ങി നടന്നു ഒടുക്കം ഓഫീസ് എത്തിയപ്പോഴേക്കും സമയം മൂന്നരയായിരിക്കുന്നു.  ഇനിയും ഒന്നരമണിക്കൂര്‍ കഴിയണം എങ്കിലേ ശ്മശാന മൂകമായ ഓഫീസിനു ഉണര്‍വുണ്ടാവുകയുള്ളൂ.

സമയം കൊല്ലാനുള്ള മറ്റു വഴികള്‍ ആലോചിച്ചിരുന്നപ്പോഴാണ് 'വായില്‍ തോന്നിയത് കോതയ്ക്ക് പാട്ട്' എന്ന മട്ടില്‍ ഇടയ്ക്കിടെ കുത്തിക്കുറിക്കാറുള്ള അവന്റെ ബ്ലോഗിനെ കുറിച്ചോര്‍ത്തത്. മനസ്സില്‍ ഒരായിരം ബള്‍ബുകള്‍ ഒരുമിച്ചു മിന്നി -എല്ലാം നൂറു വോള്‍ട്ടിന്റെത് തന്നെ... സംശയം വേണ്ട- പിന്നെ സമയം കളയാന്‍ നിന്നില്ല. പേനയും പേപ്പറും കയ്യിലെടുത്തു.

മലയാളം എഴുതേണ്ട ആവശ്യം വരാത്തതിനാലും കീ ബോര്‍ഡിന്റെ ചതുരക്കട്ടകളില്‍ ചടുലമായി വിരലുകളോടിക്കാന്‍ മാത്രം പഠിച്ചിരുന്നതിനാലും മുന്‍പൊക്കെ മനോഹരമായിരുന്ന അവന്റെ കയ്യക്ഷരം വികലമായി തുടങ്ങിയിരുന്നു. എങ്കിലും മനസ്സില്‍ വിരിഞ്ഞവാക്കുകള്‍ പകര്‍ത്തി വെക്കുവാന്‍ മറ്റൊരുപാധിയും ഇല്ലാതിരുന്നതിനാല്‍ വികലമായ ആ കയ്യക്ഷരത്തില്‍ തന്നെ അവന്‍ അവന്റെ കഥ മറ്റൊരുവന്റെതെന്ന നിലയില്‍ എഴുതിത്തുടങ്ങി.

"ഓഫീസില്‍ അവന്‍ തനിച്ചായിരുന്നു ............
.............................................................................................................വിടര്‍ന്നു.."

അവസാന വരിയും എഴുതി നിര്‍ത്തുമ്പോള്‍ സമയം 5.15. മുകളില്‍ ഫാന്‍ കറങ്ങിത്തുടങ്ങി, ചുമരിലെ വിളക്കുകള്‍ തെളിഞ്ഞു, അവന്റെ മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരിയും വിടര്‍ന്നു..